Η Εύβοια το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας, μαζί με τη γειτονική  Σκύρο,  αποτελούν ιδανικούς  τουριστικούς  προορισμούς τεσσάρων εποχών τόσο για τους Έλληνες όσο και  τους ξένους επισκέπτες.Σας προσκαλούμε να τους εξερευνήσετε!

Εύβοια.... Όλη η Ελλάδα σε ένα νησί

 

 

Παλιά γνωστά κτίρια

 


Κόκκινο σπίτι είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κτήρια που δεσπόζει στην παραλία της Χαλκίδας ξεχωρίζει με την παρουσία του, το έντονο κόκκινο χρώμα του αλλά και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του. Κατασκευάστηκε το 1884 από τον Κων/νο Φλέγγα στη θέση Οθωμανικού τεκέ και το 1890 αγοράστηκε από την οικογένεια του εμπόρου Βασιλείου Μάλλιου. Στην διάρκεια της κατοχής στεγάστηκε εκεί η Γερμανική διοίκηση. Ο τελευταίος κληρονόμος του Μάλλιου άφησε το κτήριο στο Δήμο και μετά την ανακαίνισή του φιλοξενεί την Εστία Γνώσης Χαλκίδας.

 


Το Μέγαρο Κότσικα πήρε το όνομα του από τον έμπορο Κότσικα από την Κάρυστο και κάτοικο Καΐρου Αιγύπτου που αγόρασε ένα εργοστάσιο το 1904 όπου ήταν σ' αυτή τη θέση. Κατόπιν εντολής του ο μηχανικός Ποθητός Καμάρας, έκτισε το 1906 το κτίριο συγκεκριμένο κτήριο. Το κτίριο το αγόρασε ο δήμος Χαλκιδέων από τους κληρονόμους του Κότσικα το 1984 επί δημαρχίας Γιάννη Σπανού και στεγάζει από τότε πλέον το δημαρχείο της Χαλκίδας. Τα εγκαίνια του νέου δημαρχείου έγιναν στις 4 Μαρτίου 1994 επί δημαρχίας Στέλιου Μαργαρίτη.

 


Το Δικαστικό Μέγαρο Χαλκίδος είναι ένα κτήριο αρχαϊκού ρυθμού που περιλαμβάνει προπύλαια και περίστυλη είσοδο, έχει μαρμάρινες σκάλες, αετώματα, ενώ στο κέντρο του υπάρχει μεγάλο αίθριο. Για να χτιστεί το 1902 κατεδαφίστηκαν τα παλιά τείχη της πόλης και τα εγκαίνιά του έγιναν το 1909. Όπως και τα περισσότερα Δικαστικά Μέγαρα της Χώρας αποτελεί δωρεά του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού. Βρίσκεται στην κεντρική οδό Ελευθερίου Βενιζέλου και πολύ κοντά στην παραλία της Χαλκίδας.

 


Το τζαμί του Εμίρ Ζάδε στη Χαλκίδα χτίστηκε τον 15ο αιώνα από τους Τούρκους που αφίχθησαν στην Εύβοια. Έξω από τον ναό υπάρχουν υπολείμματα παλαιότερου χριστιανικού ναού ο οποίος μετατράπηκε σε τέμενος. Είναι μεγάλων διαστάσεων κτήριο και χαρακτηριστικό του σημείο είναι η θολωτή σκέπη. Στο εσωτερικό υπάρχει μεγάλη αίθουσα που δεν έχει αξιοποιηθεί ακόμη . Βρίσκεται στην πλατεία Πεσόντων Οπλιτών και είναι σε απόσταση 100 περίπου μέτρων από την παραλία της πόλης και πλησίον σε άλλα σημαντικά αξιοθέατά της.

 


Το Σπίτι με τα Αγάλματα πατρικό σπίτι του συνθέτη Νίκου Σκαλκώτα είναι ένα νεοκλασικό κτήριο που βρίσκεται απέναντι από το Κόκκινο Σπίτι στην παραλία της Χαλκίδας. Το όνομά του το οφείλει στα τέσσερα πήλινα αγάλματα που κοσμούν την κορυφή του και φέρουν τις μορφές δυο γυναικών και δυο αντρών. Τα μαρμάρινα σκαλιστά φουρούσια και τα υπόλοιπα περίτεχνα διακοσμητικά του στοιχεία το κατατάσσουν σε ένα από τα ομορφότερα της πόλης. Χτίστηκε το 1891 και σήμερα ανήκει στον Δήμο Χαλκίδος και φιλοξενεί το Λύκειο Ελληνίδων.

 


Κοντά στον πορθμό του Ευρίπου στην Βοιωτική πλευρά/ακτή βρίσκεται ο σιδηροδρομικός σταθμός. Το πετρόχτιστο κτήριο έχει στοιχεία νεοκλασικά ο δε πρώτος του όροφος διακρίνεται από την χαρακτηριστική αρχιτεκτονική του. Ξεχωρίζει το ρολόι στο κέντρο του κτηρίου. Ο σταθμός χτίστηκε το 1905 όποτε και άρχισε η σιδηροδρομική ένωση μεταξύ Αθήνας και Χαλκίδας.

 


Το Ξενοδοχείο Paliria είναι εκατό χρόνια στην υπηρεσία των επισκεπτών της πόλης πιστό στους κανόνες της Ελληνικής φιλοξενίας έχει φιλοξενήσει μεγάλες προσωπικότητες του πολιτικού, καλλιτεχνικού και επιχειρηματικού χώρου. Το 1974 άλλαξε μορφή και έγινε ένα επταώροφο κτήριο με 120 δωμάτια συμβαδίζοντας με την ταχύτατη τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Η πιο πρόσφατη ανανέωση του υπήρξε το 2004.

 


Το Κριεζώτειο βρίσκεται στην οδό Τσαβέλλα πίσω από τον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου. Η κατασκευή του υπολογίζεται στις αρχές του 18ου αιώνα. Το κτίριο αυτό ήταν ένα από τα 2000 σαράγια των ναύαρχων και στρατηγών της περιοχής .
Από ευρήματα της περιοχής αποδεικνύεται ότι στο χώρο αυτό υπήρχε μεγαλοπρεπές αραβικό κτίριο που καταστράφηκε σε άγνωστη χρονολογία. Τμήματα του κτιρίου αυτού με αραβουργήματα , βρίσκονται σήμερα στον περίβολο της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου. Το αρχοντικό που σώζεται σήμερα είναι τμήμα μεγαλύτερου διοικητή της Εύβοιας. Ανάμεσα στο 1830 και 1833 το κτίσμα αγοράστηκε από τον Νικόλαο Κριεζώτη ήρωα του 1821, όταν αυτός προάγετο σε συνταγματάρχη και Νομοεπιθεωρητη Εύβοιας. Το αρχοντικό μετά την φυγή του Νικόλαου Κριεζώτη στην Τουρκία το 1847 πέρασε στο χέρια των απόγονων του , οι οποίοι έχτισαν προσθήκες σε βοηθητικά κτίσματα και έκαναν διάφορες αλλαγές κυρίως στην αυλή του. Το 1976 μετά τον θάνατο και του τελευταίου απόγονου, το αρχοντικό αγοράζεται από τον Ο.Τ.Ε. και τον Σεπτέμβρη του 1982 περνάει στα χέρια του δήμου.
Ο δήμος με μια σειρά από έργα και αναπαλαίωσης που έκανε από το 1982 προσπάθησε να σώσει το αρχοντικό καθώς οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες του το είχαν αφήσει παραμελημένο και μισο-ερειπωμένο. Σήμερα στο αναπαλαιωμένο αρχοντικό Κριεζώτη στεγάζεται το ιστορικό αρχείο της πόλης και το κέντρο ευβοϊκής έρευνας.[/AF}

 


Σπίτι Γεωργίου Παπανικολάου, εφευρέτη του test pap. Το κτίριο όπου γεννήθηκε αλλά και έζησε ο σπουδαίος ερευνητής Γεώργιος Παπανικολάου, ο οποίος ανακάλυψε το γνωστό σε όλους πλέον Pap-Test, διασώζεται και έχει αναπαλαιωθεί στην γενέτειρά του, την Κύμη Ευβοίας. Η πατρική οικία του Παπανικολάου έχει αγοραστεί από τον Δήμο και θα μετατραπεί σε μουσείο αφιερωμένο στον μεγάλο ερευνητή.

 

Το Καρυστινό σπίτι (Συλλογή Δεληγιώργη) βρίσκεται στο κέντρο της πόληςκαι παρουσιάζει μία εικόνα της  ζωής της τοπικής κοινωνίας του παρελθόν.Φιλοξενεί τοπικές ενδυμασίες, υφαντά, παλιά έπιπλα, κεντήματα, και γεωργικά εργαλεία.

 


Το Θέρμαι Σύλλα Spa Wellness Hotelείναι ένα μεγαλοπρεπές νεοκλασικό κτίριο που χρονολογείται από το 1897, στεγάζεται στην πιο όμορφη γωνιά της λουτρόπολης Αιδηψού Ευβοίας. Σήμερα και ανανεωμένο δεσπόσει στην ακτή της των λουτρών της Αιδηψού.

 


Ο Πύργος Δροσίνη, στις Γούβες, είναι κτισμένος πάνω σε βράχο και δεσπόζει της περιοχής. Είναι διώροφο κτίσμα 100τ.μ. με πέτρινους τοίχους πλάτους 1μ. Είναι ενετικής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερα σημαντικό κτίσμα για την περιοχή.
Κτίσθηκε στα πρώτα χρόνια του 19oυ αιώνα από τον τότε Τούρκο ιδιοκτήτη του, Ιβραήμ- Αγά. Μετά το 1821 πουλήθηκε στους Αλέξανδρο Θεσύλλα και Βαπτιστή Δρόσο. Το 1831 πουλήθηκε στον Κων/νο Πετροκόκκινο, παππού του Γεωργίου Δροσίνη. Κατόπιν περιήλθε στην ιδιοκτησία του ιερέα του χωριού Σταύρου Παπαϊωάννου και συνέχεια στους απογόνους του. Σήμερα ανήκει στην Κοινότητα Γουβών στην Β. Εύβοια.

 

 


Στην μοντέρνα ιστορία της  Εύβοιας και της Σκύρου, από την επανάσταση του 1821 και μετά, υπήρξαν μορφές που ξεχώρισαν και πρόβαλαν τα νησιά πανελλαδικά αλλά και σε όλο τον κόσμο.

Μερικές από αυτές είναι:   

Νικόλαος Κριεζώτης αρχιστράτηγος Ευβοίας που οδήγησε τους Ευβοιώτες στην επανάσταση έναντι των Τούρκων γνωστός και ως το Λιοντάρι της Εύβοιας.

Ευφροσύνη Σαμαρτζίδου-Αγαθονίκη Αντωνιάδου,Σκυριανές ποιήτριες που ανάπτυξαν την δημιουργικότητά τους αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους.

Αγγελής (Γοβιός) Τζουτζάς/ος  με σπουδές στις πολεμικές τέχνες με γενναιότητα & θάρρος υπήρξε πρωτεργάτης του Ευβοϊκού ξεσηκωμού της επανάστασης του 1821.

Ιωάννης Βελισαρίου  στρατιωτικός του Ελληνικού Στρατού, ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων.

Γιαννούλης Μπαμπούσης πρωτομάστορας της Σκυριανής Ξυλογλυπτικής με εξαιρετικά έργα στο ενεργητικό του.

Δημήτρης Γαλάνης χαράκτης από τους πρώτους στον Ελληνικό καλλιτεχνικό κόσμο, καθώς και ζωγράφος-γελοιογράφος, ισόβιο μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών.

Χαϊνάς Γιώργος αγωνιστής του έπους της Αλβανίας, αλλά και του πόλεμου με την Γερμανία στην αντίσταση.

Βασίλης Λούλης υπήρξε αγωνιστής και λογοτέχνης-πεζογράφος.

Νίκος Σκαλκώτας γεννημένος στη Χαλκίδα τον Μάρτιο του 1904, ο Σκαλκώτας είχε την τύχη η οικογένειά του να αποτελείται από αυτοδίδακτους μουσικούς (ο πατέρας του Αλέκος και ο θείος του Κώστας συμμετείχαν στην Αντώνειο Φιλαρμονική και ήταν εκείνοι που του έδωσαν τα πρώτα μαθήματα).

 Από την Αθήνα, όπου ως παιδί-θαύμα του βιολιού σπούδασε στο Ωδείο και αποφοίτησε με βραβείο Συγγρού, βρέθηκε στα 17 του, με υποτροφία Αβέρωφ, στο Βερολίνο, το μουσικό σταυροδρόμι της εποχής, και φοίτησε δίπλα στον Φίλιπ Γιάρναχ, στον Αρνολντ Σένμπεργκ (ο οποίος και τον ξεχωρίζει στους δέκα καλύτερους μαθητές του, στο σύγγραμμά του «Style and Ιdea») και αργότερα στον Κουρτ Βάιλ και στον Φερούτσιο Μπουζόνι. Εκεί άφησε την καριέρα τού βιολονίστα και άρχισε να συνθέτει τα μεγάλα έργα του (από τα πρώτα καταγραμμένα είναι και η ενορχήστρωση της «Κρητικής γιορτής» του Δημήτρη Μητρόπουλου), ενώ στο μεταξύ έχει πάρει και υποτροφία από τον Εμμανουήλ Μπενάκη.

Την περίοδο 1929-30 θα πρέπει να τοποθετηθεί ο γάμος του με τη Ματθίλδη Τέμκο, από την οποία αποκτά μια κόρη, την Αρτεμη.

Το 1931 διακόπτεται η υποτροφία του και αρχίζουν τα οικονομικά προβλήματα. Διακόπτει τα μαθήματα με τον Σάινμπεργκ. Σταματάει τη σύνθεση ενώ ο χαρακτήρας του αλλάζει, γίνεται εσωστρεφής.

Το Μάιο του 1933 εγκαταλείπει αιφνίδια το Βερολίνο και επιστρέφει στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω του τα πάντα, μαζί και όλη του τη μουσική.

Τον ίδιο μήνα, μπροστά στο φάσμα του ανερχόμενου Ναζισμού, εγκαταλείπει το Βερολίνο και ο Σάινμπεργκ.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα εμφανίζεται ως διευθυντής ορχήστρας, παρουσιάζοντας και έργα δικά του. Δέχεται όμως κακές κριτικές. Αρχίζει να δουλεύει ως βιολιστής στις ορχήστρες της Αθήνας (Κρατικής, Ραδιοφωνίας, Λυρικής Σκηνής). Αντιμετωπίζει προβλήματα οικονομικά και υγείας. Ενώ με την αγαπημένη του σύνθεση ασχολείται τις ελεύθερες ώρες του, ιδίως το βράδυ.

Σε ηλικία 36 ετών συγγράφει την «Τεχνική της ενορχηστρώσεως». Σε ηλικία 42 ετών παντρεύεται τη Μαρία Παγκαλή, ενώ μετά από ένα χρόνο γεννιέται ο γιος του Αλέκος.

Πεθαίνει σε ηλικία 45 ετών, στις 19 Σεπτεμβρίου από περίσφιξη κήλης. Έχει γράψει: έργα για σόλο πιάνο και δύο πιάνα, κονσέρτα για πιάνο και δύο πιάνα, έργα για βιολί και πιάνο, έργα για βιολοντσέλο και πιάνο, μουσική δωματίου με πιάνο, κονσέρτα συνοδεία πιάνου, αναγωγές από ορχήστρα για πιάνο, τραγούδι με πιάνο, χορωδία με πιάνο, διάφορα σόλο όργανα, μουσική δωματίου χωρίς πιάνο, ορχηστρικά έργα, ορχήστρα-φωνές, χορωδία α΄καπέλλα, φωνές με άλλα όργανα.

Η δύσκολη κατάσταση οδηγούσε τον Σκαλκώτα να επινοήσει κάτι τελείως καινούριο, τελείως δικό του. Η αποστολή τούτη δεν έμοιαζε εύκολη. Ετσι, στα χρόνια της τετραετίας 1927-1931 που μαθήτευε δίπλα στον Schonberg, μ' όλο το σεβασμό, αναπτύχθηκε μέσα του μια αμφιβολία, ιδίως για την αρμονική υπόσταση του δωδεκάφθογγου συστήματος. Η αμφιβολία επιτάθηκε στην επόμενη, «κενή» τετραετία (1931-35) αναμονής και εξερεύνησης, παίρνοντας σαφώς τις διαστάσεις μιας μεγάλης κι αγεφύρωτης εσωτερικής κρίσης. Η υπερνίκηση της κρίσης έγινε βαθμιαία. Οταν, στα μέσα του 1935, έστηνε το καινούριο σύστημά του, με πολύ ενθουσιασμό και χαρά, διατηρούσε ακόμη αρκετές αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητά του ιδίως στην αρμονική του: θα χρειαστεί να περάσει άλλη μια -τρίτη- τετραετία (1935-39) για να στερεωθεί πλήρως το νέο σύστημα και να καρποφορήσει πέρα για πέρα.

Η μεγάλη ανακάλυψη του Νίκου Σκαλκώτα είναι, λοιπόν, η αποτελεσματική (συχνά «μαγική», χρήση της «ευφωνίας». Κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Κάθε τυχαίο διάφωνο διάστημα δεν είναι κατάλληλο για «ευφωνική» χρήση: η επιλογή πρέπει να γίνει σωστά και απαιτητικά, πράγμα συνήθως δυσκολότατο, που όμως διευκολύνεται από την ασυνήθιστη εσωτερική ακοή και ηχητική φαντασία του Σκαλκώτα.

Δεν είναι μόνο η χρήση δημοτικών στοιχείων, κατά αναγνωρίσιμο τρόπο, που στηρίζει την ελληνικότητα του Νίκου Σκαλκώτα. Είναι μια πιο γενικευμένη, διάχυτη «ροή», μέσα σ' όλο του το έργο, ιδίως το ατονικό (δωδεκάφθογγο ή μη δωδεκάφθογγο), όσο κι αν τούτο μοιάζει παράξενο, που τον συνδέει με στοιχεία του Νότου της Ευρώπης, της Μεσογείου, των Βαλκανίων, της Ελλάδας φυσικά, και ακόμη της Εγγύς και Μέσης Ανατολής.

Τα στοιχεία τούτα είναι, πρώτιστα, μια ολόθερμη, διαχυτική σχεδόν αγάπη για τον ήχο αυτόν καθ' εαυτόν, καλώντας τον ακροατή και τον μελετητή του έργου του ν' απολαύσει, ελεύθερα, άνετα κι αισθησιακά, την ομορφιά και την πληρότητα του ηχητικού φαινομένου. Είναι ακόμη η ευφωνία των ηχητικών συνδυασμών (π.χ. συγχορδιών). Και τα δύο αυτά στοιχεία ενέχουν μια προσέγγιση περιβαλλοντική στον γύρω μας φυσικό κόσμο, ζωικό, φυτικό, υδρολογικό, ανεμολογικό, μετεωρολογικό κ.ά. Παρέχουν δηλαδή μιαν υλική υπόσταση στο ηχητικό φαινόμενο, στο άλλο άκρο από την αφηρημένη προσέγγιση του Βορρά, όπως τόνισαν πολλές ξένες κριτικές: «Αγάπη του Νότου που τραγουδά, σ' αντίθεση με την αφαίρεση του Βορρά», έγραψαν. Και ναι μεν κι η «αφηρημένη» πλευρά συνυπάρχει στο έργο του Σκαλκώτα (π.χ. «μαθηματικοποίηση» προς πολλές κατευθύνσεις, τόσο βασική, ή χρήση πολυσύνθετων μορφικών σχημάτων, κ.λπ.), αλλά ποτέ δεν ξεχνιέται η υλική, αισθησιακή υπόσταση των ηχητικών στοιχείων, πάνω στα οποία στηρίζεται κι η μαγεία του.

Μια τελείως άλλη πλευρά της «ελληνικότητας» του Νίκου Σκαλκώτα αφορά τις πιο γενικές αξίες που χαρακτηρίζουν, εδώ και πολλές (ίσως εννέα) χιλιετίες, την τέχνη που προέκυψε σ' αυτόν τον τόπο με γνωστότερα στοιχεία: μέτρο, σωστές αναλογίες, ενάργεια περιγραμμάτων, συγκράτηση, αποφυγή του ανεξέλεγκτα γιγαντιαίου, αίσθηση του συνόλου βασισμένη στην ανάλυση της λεπτομέρειας, κομψότητα στη διατύπωση του ουσιώδους, και τόσα άλλα θαυμαστά γνωρίσματα, «ειδοποιούς διαφορές» αυτού που αποκαλούμε «κλασικισμό».

Από την άλλη μεριά, μια διαφορετική κατηγορία από «αρετές» που απορρέουν από το είδος του περιβάλλοντος που αναπνέουμε στον ευλογημένο από τη φύση αυτόν τόπο: το φως του, τον ήλιο του, την πολυχρωμία του, τον αγνό αέρα του -έστω κι ανεμώδη ή θυελλώδη- τους κοφτερούς, άγριους βράχους του, τα πανταχού παρόντα βουνά του, τις μαγευτικές θάλασσες (που, κατά τους ειδικούς, περιέχουν «τα ωραιότερα χρώματα έμβιων όντων» από κάθε άλλη περιοχή του πλανήτη), τις ασύγκριτες παραλίες, τις 8.000 θαυμαστές σπηλιές, τα 8.000 είδη αγριολούλουδα και τόσες άλλες φυσικές μοναδικότητες του τόπου τούτου. Τις μοναδικότητες αυτές τις εισπνέουμε, διαποτίζουν όλες τις αισθήσεις μας, μας αγκαλιάζουν και μας αιχμαλωτίζουν, μαγεύουν το πνεύμα μας, τη συνείδησή μας, τη συμπεριφορά μας, όμοια σ' όλες τις χιλιετίες. Από την αρχή της Νεολιθικής εποχής, όλα αυτά ελάχιστα άλλαξαν στο ελληνικό περιβάλλον. Εγιναν, έτσι, τόσο αυτονόητα, που ξεχνούμε την παρουσία τους. Κι όμως διαποτίζουν το έργο κάθε γνήσιου Ελληνα: από τον Θεόφιλο ή τον Παναγιώτη Ζωγράφο, ώς τον δημιουργό ενός μεταβυζαντινού ξωκλησιού, ενός νησιώτικου χωριού, ώς τα ακόμη πιο υψιπετή Ζαγοροχώρια (ή χωριά του Πηλίου, της Δ. Μακεδονίας, κ.λπ.), όπου η μαγική ένωση ανθρώπινου δημιουργήματος με τη γύρω υπερβατική φύση, κάθε τι που βγαίνει από το χέρι ενός γνήσιου λαϊκού τεχνίτη - αρχιτεκτόνημα, τεχνικό έργο, ζωγραφιά, δημοτικό τραγούδι, δημοτικός χορός, ανάγλυφα, γλυπτά, φορεσιές, κεντήματα, κεραμικά, έπιπλα, ακόμη κι αυλές, πλακόστρωτα, κήποι, λιμανάκια, δρομάκια, αλλά και μεγαλύτερα «λαϊκά πολεοδομικά σύνολα»- αποπνέουν τον ίδιο αέρα, το ίδιο φως, τον ίδιο ζωοποιό ήλιο, στην ελληνικότατη διατύπωσή τους.

Την αίσθηση τούτη την είχε, μύχια αλλά σθεναρά, πέρα για πέρα ο Νίκος Σκαλκώτας, την αίσθηση της προέλευσης από τον μαγικό τούτο τόπο, μ' όλες τις υπερβατικότητες μέσα στα πλαίσια του κλασικού, που τροφοδότησε τόσα εκπληκτικά ανθρώπινα δημιουργήματα εδώ, επί εννιά χιλιετίες, σ' αντίθεση με μία μόνον χιλιετία της Δυτικής Ευρώπης, που τόσο τη θαυμάζουμε (δίκαια βέβαια) και πάμε να τη μιμηθούμε (αδέξια κι άδικα, εις βάρος της κορυφαίας και τόσο μονιμότερης ελληνικότητάς μας).

Ο Σκαλκώτας παραμένει γνήσιο τέκνο της πνευματικής Ελλάδας, όχι μόνο μέσω της δημοτικής μουσικής της, που τόσο τη λάτρευε, αλλά και σαν έκφραση ενός μοναδικού πνευματικού και πολιτισμικού κόσμου σε μια μικρή μεν, αλλά περιβαλλοντικά θαυματουργή περιοχή του πλανήτη.


Λέλα Καραγιάννη υπήρξε κορυφαίαηρωίδα της εθνικής αντίστασης εναντίων των γερμανών ναζί.

Γεώργιος Παπανικολάου γεννήθηκε στην Κύμη Ευβοίας το 1883 και πέθανε το 1962 στο Μαϊάμι της Φλώριδας. Υπήρξε διάσημος γιατρός, βιολόγος και ερευνητής. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1907 μετέβη στη Γερμανία όπου παρακολούθησε μαθήματα βιολογίας και στη συνέχεια άρχισε τις βιολογικές του έρευνες.

Το 1913 αναχώρησε για τις ΗΠΑ όπου και εργάσθηκε ως βοηθός στον κλάδο της ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Κορνέλ. Ακολούθως εκλέχθηκε υφηγητής, έκτακτος καθηγητής και τέλος τακτικός καθηγητής της ανατομίας και ιστολογίας της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου αυτού.

Το 1923 εφάρμοσε τη μέθοδό του test pap για τη διάγνωση του καρκίνου της μήτρας.

Είναι ο  άνθρωπος που χάρισε ζωή στις γυναίκες όλου του κόσμου. Τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις.

Το 1949 η  Ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα της, ενώ η Ακαδημία Αθηνών το 1957 τον ανακήρυξε επίτιμο μέλος της. Μεταθανάτια του απενεμήθη και το βραβείο του ΟΗΕ.


Σκαρίμπας Γιάννης γεννήθηκε το 1897 στην Αγία Ευθυμία Παρνασσίδας. Ξεκίνησε να σπουδάζει φιλοσοφία στην Αθήνα, αλλά εγκατέλειψε το Πανεπιστήμιο για να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του έζησε στη Χαλκίδα όπου εργάστηκε ως εκτελωνιστής. Άρχισε να δημοσιεύει διηγήματα σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής και σε ένα διαγωνισμό που διοργάνωσε το λογοτεχνικό περιοδικό «Ελληνικά Γράμματα» κέρδισε το πρώτο βραβείο για το διήγημά του «Ο Καπτάν Σουρμελής και ο Στουραΐτης». Υπήρξε πολυγραφότατος και εκκεντρικός. Μέσα από τη γραφή του καυτηρίαζε τα κακώς κείμενα και τα πνευματικά ήθη της εποχής του. Εγραψε διηγήματα, ποιήματα, δοκίμια και θέατρο. Τα πιο αντιπροσωπευτικά του έργα είναι: «Μαριάμπας», «Εαυτούληδες», «Το σόλο του Φιγκαρό», «Το Βατερλώ δύο γελοίων», «Το θείο τραγί», «Το 1821 και η αλήθεια». Τα θεατρικά: «Η Γυναίκα του Καίσαρος», «Τα καγκουρώ», «Η κυρία του τραίνου» κ.ά. Πέθανε στη Χαλκίδα το 1984. 

ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

Για να τα δείτε κάντε κλικ εδώ

 

 

Μάγειρος Δημήτρης μαθηματικός και διαστημικός ερευνητής, επίσης διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην Αμερική σπούδασε ανώτερα μαθηματικά και έγινε μαθηματικός σύμβουλος της General Electric.

Θεόδωρος Σκούρας ιατρός, ερευνητής, δημιουργός βιβλίων με θέμα την Εύβοια, γραμμένα με επιστημονική προσέγγιση και προσωπική υπέροχη φωτογράφιση από τον ίδιο.

Ασλάνης Μιχάλης  διεθνούς φήμης μόδιστρος και διακοσμητήςτης νεότερης Ελληνικής ιστορίας.

Μυταράς Δημήτρης
γεννήθηκε στην Χαλκίδα το 1934. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ με δασκάλους τον Σπ. Παπαλουκά και τον Γ. Μόραλη. Με υποτροφία του ΙΚΥ σπούδασε σκηνογραφία στο Παρίσι, με τους Λαμπίς και Ζ.Λ. Μπαρρώ, καθώς και εσωτερική διακόσμηση στη Metiers d’ Art.

Από το 1975 διδάσκει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών και έχει πάρει μέρος σε όλες τις σημαντικές Μπιενάλε. Η ζωγραφική του χαρακτηρίζεται από χρωματική διαύγεια και έντονο εξπρεσιονισμό.

Ο καλλιτέχνης έχει πει ο ίδιος για την δουλειά του «Η δική μου ζωγραφική είναι εξωστρεφής. Θέλει να επικοινωνήσει και να λέει πράγματα. Θέλει να μεταδίδει ένα εικαστικό μήνυμα. Αυτό, κατ’ επέκταση είναι κομμάτι της ψυχοσύνθεσής μου».

Επίσης, για την εμπειρία του στη Σχολή Καλών Τεχνών μεταξύ άλλων έχει πει «… Το μεγάλο πρόβλημα για ένα δάσκαλο είναι κατά τη γνώμη μου να εμπνεύσει πίστη και ενθουσιασμό στου μαθητές του. Μετά έρχονται οι γνώσεις» και «…Αισθάνομαι ζωντανό το χώρο μου και πιστεύω ότι έχω πολύ καλές σχέσεις με τους σπουδαστές και τους συνεργάτες μου. Δίνω και παίρνω απ’ αυτούς. Αν κάποτε όλα αυτά πάψουν να υφίστανται τότε θα παραιτηθώ, ούτε η δόξα ούτε τα χρήματα της Σχολής με συγκινούν…».  

ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

Για να τα δείτε, κάντε κλικ εδώ

 

Ορέστης Μακρής

Ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1898 στη Χαλκίδα. Άρχισε την καριέρα του το 1925 σαν τενόρος της ελληνικής οπερέτας, από την οποία μεταπήδησε στην επιθεώρηση το 1932.

Διαθέτοντας μια θαυμάσια φωνή, έπλασε τον τύπο του μπεκρή, που στα νούμερά του κατέληγε να τραγουδάει καντάδες. Τον ίδιο χαρακτήρα ενσάρκωσε και στον κινηματογράφο το 1950, στην ταινία «Ο Μεθύστακας» του Γιώργου Τζαβέλλα.

Στις περίπου σαράντα ταινίες που συμμετείχε κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 εμφανίστηκε ως συντηρητικός πατέρας, φιλάργυρος γρουσούζης και «ανάποδος» γέροντας, που όμως στο βάθος είναι αγαθός και ευαίσθητος και βρίσκει το προσωπείο του απρόσιτου ως άμυνα για να επιβιώσει.

Χαρακτηριστικές είναι οι ταινίες «Ο γρουσούζης» (1952), «Η κάλπικη λίρα» (1955), «Η θεία από το Σικάγο» (1957), «Το αμαξάκι» (1957), «Η κυρά μας η μαμή» (1958), «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Η Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλλήκαρα» (1960). Πέθανε στις 30 Ιανουάρίου του 1975, στην Αθήνα.

 

Σωτηρία Μπέλλου

Κορυφαία τραγουδίστρια του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού. Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1921 στο χωριό Χάλια της Χαλκίδας. Ήταν μέλος εύπορης οικογένειας και η μεγαλύτερη από τα τέσσερα αδέλφια της. Είχε το όνομα του αγαπημένου της παππού, Σωτήρη Παπασωτηρίου, που ήταν παπάς στο Σχηματάρι. Στο πλευρό του, «ζυμώθηκε» από μικρή με τους εκκλησιαστικούς ήχους και τη βυζαντινή μουσική.

Τραγουδίστρια αποφάσισε να γίνει όταν είδε στον κινηματογράφο την ταινία «Η Προσφυγοπούλα» με τη Σοφία Μπέλλου. Οι γονείς της, όμως, είχαν αντιρρήσεις κι έτσι σε ηλικία 17 ετών αποφάσισε να κατεβεί μόνη στην Αθήνα. Εκεί παντρεύτηκε τον Βαγγέλη Τριμούρα, ελεγκτή στα λεωφορεία, με τον οποίο είχε γνωριστεί όσο ήταν ακόμη στη Χαλκίδα. Ο γάμος τους κράτησε μόνο έξι μήνες και η Σωτηρία βρέθηκε στις φυλακές «Αβέρωφ», όταν στον τελευταίο τους καβγά του έριξε βιτριόλι στο πρόσωπο. Στο Εφετείο η ποινή της μειώθηκε από 3,5 χρόνια σε 6 μήνες και αφέθηκε ελεύθερη.

Το μαρτύριό της συνεχίστηκε όταν επέστρεψε στο πατρικό της στη Χαλκίδα, καθώς οι δικοί της θεωρούσαν ότι τους ντρόπιαζε. Μην αντέχοντας το καθημερινό ξύλο, αποφάσισε να ξαναδοκιμάσει την τύχη της στην πρωτεύουσα. Καθώς η μέρα αυτού του ταξιδιού της συνέπεσε με την 28 Οκτωβρίου 1940, πέρασε όλη την περίοδο του πολέμου και τα χρόνια της Κατοχής κάτω από δύσκολες συνθήκες και κάνοντας διάφορες δουλειές. Ανάμεσα στα άλλα τραγουδούσε για ένα χαρτζιλίκι σε διάφορα ταβερνάκια, με μια κιθάρα που είχε αγοράσει στο μεταξύ.

Μετά την απελευθέρωση και αφού γνώρισε από κοντά την αγριότητα και τις διώξεις του Εμφυλίου, όντας ενεργό μέλος του αντάρτικου, την ανακάλυψε σε μια ταβέρνα των Εξαρχείων ο θεατρικός συγγραφέας Κίμων Καπετανάκης και τη σύστησε στο φίλο του Βασίλη Τσιτσάνη. Ο βάρδος του ρεμπέτικου ενθουσιάστηκε από τη φωνή της και της πρότεινε να μπουν μαζί στο στούντιο.

Η επιτυχία των πρώτων της ηχογραφήσεων με τον αξέχαστο Τσιτσάνη («Συννεφιασμένη Κυριακή», «Τα Καβουράκια», «Όταν πίνεις στην ταβέρνα», «Κάνε λιγάκι υπομονή») την καθιέρωσε ως λαϊκή τραγουδίστρια, ενώ τα χρόνια 1948 - 1955 ήταν περιζήτητη ανάμεσα στους κορυφαίους συνθέτες. Μεταξύ άλλων, συνεργάστηκε με τους Γιάννη Παπαϊωάννου («Γύρνα στη ζωή την πρώτη», «Κάνε κουράγιο καρδιά μου», «Άνοιξε, άνοιξε»), Γιώργο Μητσάκη («Ο ναύτης», «Το σβηστό φανάρι»), Απόστολο Καλδάρα («Είπα να σβήσω τα παλιά»), Απόστολο Χατζηχρήστο, Μανώλη Χιώτη κ.ά.

Η καριέρα της γνώρισε μία κάμψη στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας '60. Από το 1966, όμως, κέρδισε ξανά τη θέση της κορυφαίας ερμηνεύτριας του είδους, προχωρώντας σε πρωτοποριακές συνεργασίας με σύγχρονους έντεχνους συνθέτες: Μούτσης («Το φράγμα»), Σαββόπουλος («Το βαρύ ζεϊμπέκικο»), Ανδριόπουλος («Λαϊκά προάστια»), Κουνάδης («Δεν περισσεύει υπομονή»), Λάγιος («Λαός»), Ανδριόπουλος κ.ά. Παράλληλα, ξανατραγούδησε παλιά λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια, από τα οποία την αγάπησε η νέα γενιά και τη στήριξε στις αδιάκοπες εμφανίσεις της στα λαϊκά κέντρα, στις μπουάτ της Πλάκας, καθώς και σε μεγάλες συναυλιακές και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Το Μάρτιο του 1993 ήρθε αντιμέτωπη με τα πρώτα σοβαρά προβλήματα υγείας, όταν εισήχθη επειγόντως στο νοσοκομείο «Σωτηρία» με βαριά αναπνευστική ανεπάρκεια και πνευμονικό εμφύσημα. Λίγο αργότερα, διαγνώστηκε ότι έπασχε από καρκίνο του φάρυγγα. Έχασε τη φωνή της και δύο ημέρες πριν τα 76 γενέθλιά της, στις 27 Αυγούστου 1997, άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο «Μεταξά» του Πειραιά.

 

 

Λέλα  Καραγιάννη


Η Λέλα Καραγιάννη - μια λυγερόκορμη επιβλητική γυναικεία μορφή, με μάτια μελιά, μεγάλα και αστραποβόλα, φωνή ζεστή, βελούδινη και καρδιά λέαινας - γεννήθηκε στα 1899 στη Λίμνη της Βόρειας Εύβοιας. Ήταν γόνος της ιστορικής Σπετσιώτικης οικογένειας των Μπούμπουλη, κόρη της Σοφίας Ιωάννου Μπούμπουλη.

Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, παντρεύτηκε Σμυρνιό έμπορο αρωματικών - φαρμακευτικών υλών και σκευασμάτων, τον Νικόλαο Καραγιάννη, ο οποίος δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά – μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή - στο κέντρο της Αθήνας.

Η Λέλα Καραγιάννη δημιούργησε τότε μια πολυπληθή οικογένεια αποτελούμενη από επτά παιδιά: το Γιώργο, το Βύρωνα, το Νέλσονα, την Ιωάννα, την Ηλέκτρα, τη Νεφέλη και την Ελένη. 

Δυναμική και ακούραστη γυναίκα η Λέλα Καραγιάννη διαμοιράζει το χρόνο της καθημερινώς μεταξύ σπιτιού - με τις ιδιαιτέρως απαιτητικές οικογενειακές υποχρεώσεις της φροντίδας των επτά παιδιών της - και του καταστήματος της οικογενειακής επιχείρησης στην οδό Λήμνου 1, μα και της άοκνης προσφοράς στην κοινωνία και τον άνθρωπο που πάσχει, υποφέρει.

Αυτόν τον άνθρωπο θα δεί αιμόφυρτο και ψυχορραγούντα στο μέσο του δρόμου χτυπημένο ανελέητα από τη βάρβαρη μανία του Γερμανού δήμιου (που λίγες μέρες πριν έχει υποδουλώσει την Αθήνα, την Ελλάδα και συνάμα έχει αναρτήσει στο Ιερότερο Σύμβολο του Ανθρωπίνου Πνεύματος – την Ακρόπολη - το μιαρό σύμβολο του χιτλερισμού, τον αγκυλωτό σταυρό) και θα σπεύσει αυθόρμητα να του απλώσει το χέρι, να τον πάρει κοντά της, να τον περιθάλψει, να τον φροντίσει. 

Η ευαίσθητη ψυχή της συγκλονίζεται. Ο Άνθρωπος, ο Αγκυλωτός Σταυρός, το ανατριχιαστικό ηχοβολητό της ερπύστριας του τάνκς και της βαριάς γερμανικής αρβύλας, τη σπρώχνουν, την ωθούν, τη βγάζουν στους δρόμους του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας. 

«Παιδιά μου, τους λέγει, όλοι στον Αγώνα, στη θυσία, στο χρέος για τον Άνθρωπο και την Πατρίδα». Παιδιά της είναι: τα παιδιά της τα έξι μεγαλύτερα - νιόβγαλτα βλαστάρια στη ζωή των δέκα, δώδεκα, δεκαεπτά χρόνων, πλήν της μικρότερης (της Ελένης) που είναι νήπιο ακόμη - ο άνδρας της ο Νίκος και η στενή της φίλη Μάρτζωρη Δημοπούλου. «Γρήγορα, τους λέγει, να οργανωθούμε, να βοηθήσουμε, όπως μπορούμε. Η Πατρίδα, ο Άνθρωπος, ο Αγώνας ….». 

Την ακούν με προσοχή, κάνουν ό,τι τους προστάζει. Τρέχουν στους δρόμους, μαζεύουν τους χαμένους Εγγλέζους και Νεοζηλανδούς συμμάχους που βρίσκονται αποπροσανατόλιστοι - μετά την κατάρρευση του Μετώπου - κάπου στην Ελλάδα, τους κρύβουν, τους αλλάζουν χρώμα μαλλιών και προσώπου, αμφίεση και ταυτότητα, τους περιθάλπτουν, όσο χρειάζεται, και στη συνέχεια τους φυγαδεύουν με ψαροκάικα στα παράλια της Μικρασίας, για να βρεθούν στη συνέχεια στα συμμαχικά στρατόπεδα της Μέσης Ανατολής.

 

Η ομάδας της Λέλας- που αρχικά είναι μια καθαρά οικογενειακή υπόθεση - σιγά σιγά επεκτείνεται και οργανώνεται αποκτώντας όλο και νέα μέλη, μα και όνομα, που δεν είναι άλλο από αυτό της προγονής της ηρωίδας του ’21 Λασκαρίνας Μπούμπουλη. 

«Μπουμπουλίνα», λοιπόν το όνομα αυτής και η δράση της πολυσχιδής παράτολμη, μεθοδική και ουσιαστική. Έτσι, πλέκει ένα οργανωμένο δίκτυο κατασκοπείας, διάχυσης πομπών σ’ όλο τον ελλαδικό χώρο, μετάδοσης πληροφοριών στις αντάρτικες ομάδες των αδούλωτων ελληνικών βουνών και στο συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, οργανώνει και εκτελεί σαμποτάζ και αφαίρεση πολεμικού και άλλου χρήσιμου υλικού μέσα από τις εχθρικές αγκάλες, τροφοδοτεί αντάρτικες ομάδες με έμψυχο και άψυχο υλικό, σιτίζει και περιθάλπτει αναξιοπαθούντες Έλληνες, συμμάχους, μα και Ιταλούς καταδιωκόμενους από τη γερμανική θηριωδία μετά τη συνθηκολόγηση της χώρας τους, το Σεπτέμβρη του ’43. 

Αρωγούς σ’ όλη της την προσπάθεια έχει σημαντικές προσωπικότητες των Αθηνών (ανάμεσά τους: τον Αρχηγό της Αστυνομίας Άγγελο Έβερτ - ο οποίος έπαιξε και θετικό ρόλο - τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό, και άλλους) μα και πολίτες απλούς, άσημους.

 

Η αντιστασιακή της δράση γρήγορα γίνεται αντιληπτή από τις κατοχικές δυνάμεις, συλλαμβάνεται το Σεπτέμβρη του ’41, βασανίζεται σκληρά, μα απελευθερώνεται επτά μήνες αργότερα λόγω αμφιβολιών. 

Έκτοτε, παρακολουθείται στενά, μα με προσεκτικούς και επιδέξιους χειρισμούς καταφέρνει πάντα να δρα, κάτω από τη μύτη του κατακτητή, έχοντας στενούς συνεργάτες – πληροφοριοδότες μέσα στα ιταλικά και γερμανικά κατοχικά επιτελεία των Αθηνών και της επαρχίας. Ανάμεσά τους και οι Ιταλοί υπολοχαγοί Τζίμης Καλάρας και Πάολο Καστανίνο, μα και Γερμανοί αντιφασίστες στρατιωτικοί. 

Οι σύμμαχοι την ευγνωμονούν για τη δράση και τον Αγώνα της. Το συνθηματικό ήχημα «Τζάκσον εντ Τζάκσον. Άρωμα, ελήφθη» που στέλεται από τους Εγγλέζικους πομπούς προς τη Λέλα και την οργάνωση «Μπουμπουλίνα», η οποία συνεργάζεται και με πολλές άλλες αντιστασιακές οργανώσεις της Κατοχής, είναι η καλύτερη είδηση, πως: το μήνυμα της αποστολής έφθασε στον προορισμό του ή η συμφωνημένη αντιναζιστική επιχείρηση πραγματοποιήθηκε επιτυχώς. 

 

Κι ενώ όλα βαίνουν κατ’ ευχήν, στις 11 Ιουλίου του ’44 - αυτή η Αθάνατη Ελληνίδα των Αιώνων - συλλαμβάνεται μαζί με πέντε από τα παιδιά της ως αρχηγός της αντιστασιακής οργανώσεως «Μπουμπουλίνα», κατηγορουμένη για κατασκοπεία και μετάδοση σημαντικών πληροφοριών στον εχθρό, δηλ. τους Εγγλέζους και τους Συμμάχους τους. Μαζί τους συλλαμβάνονται, βασανίζοντα και φυλακίζονται στα κολαστήρια της οδού Μέρλιν και άλλοι Πατριώτες.

 

Δυστυχώς ένας εξ’ αυτών, ο στενός συνεργάτης της Ρήγγος Ριζόπουλος -; που ανήκει στην ομάδα φωτογράφισης και δημιουργίας πλαστικών ταυτοτήτων των φυγαδευόμενων προς τη Μ. Ανατολή - σπάει και ομολογεί τα της δράσεως της ομάδας «Μπουμπουλίνα».

Η Λέλα υποβάλλεται σε φοβερά βασανιστήρια: ξυλοδαρμοί, αλλεπάλληλες γρονθοκοπήσεις στο πρόσωπο και σε άλλα μέλη του σώματός της, πύρωση των άκρων της με ηλεκτρική μηχανή, σπάσιμο των πλευρών της με μια χειρολαβή θύρας, πολυήμερη στέρηση νερού και τροφής, εξάρθρωση των άκρων της, και όλων των αρμών του σώματος με ανάρτησή της στο ικρίωμα, έχοντας δεμένα πόδια και χέρια όπισθεν της μέσης, απειλές εκτέλεσης των τέκνων της μπροστά στα μάτια της, κ.α, κ.α …. 

Ακλόνητη και ατάραχη αυτή η άτρομη Ελληνίδα με αυταπάρνηση και περιφρόνηση προς τους δημίους της αποκρίνεται: 

«Ζητάτε από μια Ελληνίδα μάνα να προδώσει τους συνεργάτες της για την Πατρίδα της με την απειλή του τουφεκισμού των παιδιών της. Έ, λοιπόν, όχι. Μάθετε ότι τα παιδιά μου ανήκουν στην Ελλάδα και το αίμα τους θα πνίξει τους Ούνους και όλη τη Γερμανία σας!….» 

Αυτοί μπλοφάρουν πως θα την απελευθερώσουν. Αυτό της ανακοινώνει ο Γερμανός διοικητής των φυλακών Αβέρωφ δέκα, δώδεκα ώρες πριν. Της ενεχειρίζει -όπως και σε κάποιους συντρόφους της- το αποφυλακιστήριο…

 

Τέσσερις πρωινή της 8ης Σεπτεμβρίου 1944. Ημέρα Παρασκευή. Η πόρτα του κελιού ανοίγει. 

Ένας Ιερέας εισέρχεται. Για τη Θεία Κοινωνία … 

Των Μελλοθανάτων …

Που πήραν αποφυλακιστήριο ψες αργά…

Που λίγο πριν, εκείνη, είχε πει στο συγκρατούμενό της Νίκο Μπάρδη, ο οποίος έτυχε τελικά χάριτος: 

«Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που πεθαίνουμε για την πατρίδα μας και πρέπει να πεθάνουμε σαν Έλληνες… Να δείξουμε στους Γερμανούς πως ο Έλλην δεν φοβάται το θάνατο, όταν πρόκειται για την πατρίδα». 

 

5.30 π.μ. Επιβίβαση στα καμόνια του θανάτου. Φρούρηση ισχυρή, πολυπληθής. 

Τόπος προορισμού: Χαϊδάρι, αλσύλλιο Δαφνιού. 

Σκοπός: «αναγκαστική» αφαίρεση ζωής, εκτέλεση, θάνατος …

Στον τοίχο 70 ορθά Ελλήνων κορμιά και σιμά τους ένα γυρτό, αυτό του συναγωνιστή Ρήγγου που λύγισε και μίλησε, πρόδωσε…

Οι ριπές κροταλλίζουν ρυθμικές , επαναληπτικές, ζεστές, ψυχρές, άσπλαχνες…. 

«Ψηλά το κεφάλι, παιδιά. Ζήτω η Ελλάδα …» 

Η φωνή της Λέλας σκεπάζει το θάνατο, τις ριπές, τα φαράγγια! 

«Τον Εθνικό Ύμνο, παιδιά. Και το χορό, του Ζαλόγγου». 

«Σε γνωρίζω απ’ την κόψη…» 

Εκεί, πάνω στην κόψη του σπαθιού την τρομερή πέφτει η Λέλα και οι άλλοι εβδομήντα. Ανάμεσά τους και η αγαπημένη της Μάρτζωρη Δημοπούλου και άλλες πέντε Ελληνίδες του Αγώνα, του Χρέους, της Θυσίας!

Λίγο μετά στους δρόμους της Αθήνας με θλίψη τους οι ανυπόταχτοι σκλάβοι θα συλλέξουν δύο χαρτάκια που πήρε ο άνεμος από τα χέρια των μελλοθανάτων Μανόλη Λίτινα και Γιάννη Χούπη σαν οδηγούνταν προς τα Μαρμαρένια Αλώνια, καρφιτσώνοντάς τα στο πέτο της Αιωνιότητας: 

«Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτουμε για την Πατρίδα με γέλιο στα χείλη για τη Λευτεριά. Μανόλης Λίτινας» 

 

«Θέλω να ζήσετε για να εκδικηθείτε και να προσεύχεστε για την ανάπαυση της ψυχής μας. Θάρρος. Συγγνώμη. Σας φιλώ. Γιάννης Χούπης». 

 

 



 

Στην διάρκεια όλου του χρόνου, αλλά ιδιαίτερα τους «ζεστούς» μήνες διοργανώνονται τοπικές εορτές σε σχεδόν όλες τις κοινότητες των νησιών. Οι γιορτές αυτές λαμβάνουν μέρος σε ανοιχτούς κοινόχρηστους χώρους όπως πλατείες, αγρούς, ξέφωτα ή δίπλα στη θάλασσα και είναι ανοιχτές για όλον τον κόσμο, ντόπιους αλλά και επισκέπτες. Εκεί ο θεός Διόνυσος είναι η κυρίαρχη μορφή, μιας και τα προβλήματα και οι έννοιες της καθημερινότητας δεν έχουν θέση. Η ξεγνοιασιά, οι παρέες, η μουσική, ο χορός, οι γαστρονομικές τοπικές λιχουδιές θα ικανοποιήσουν και τον πιο δύσκολο παρευρισκόμενο. Μερικές από τις πιο σημαντικές/γνωστές γιορτές είναι:                               

 

ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΒΟΙΑ    

                                                                                           

Σε πολλά χωριά της Βόρειας Εύβοιας τον Νοέμβριο γίνεται απόσταξη τσίπουρου με πληθώρα εκδηλώσεων, εξίσου φημισμένες είναι γιορτές σε ταβέρνες με κρεατικά, τυριά, και πολλούς μεζέδες. Τα κτηνοτροφικά και τυροκομικά προϊόντα της Βόρειας Εύβοιας, είναι πασίγνωστα για την ποιότητα και τη νοστιμιά τους.

 

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΥΒΟΙΑ     

                                        

Γιορτή Τοπικών Παραδοσιακών προϊόντων στη Χαλκίδα
Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας συνεταιρισμών, διοργανώνεται στην παραλία της Χαλκίδας συνάντηση των γυναικείων συνεταιρισμών της Εύβοιας με πρωτοβουλία του Επιμελητηρίου Εύβοιας.                                                               

Γιορτή αγροτικών βιολογικών προϊόντων στην παραλία Χαλκίδας. Κάθε Σεπτέμβριο γίνεται έκθεση αγροτικών και βιολογικών προϊόντων, όπου οι επισκέπτες μπορούν να δοκιμάσουν και να αγοράσουν προϊόντα της αρεσκείας τους.      

                                                                                                    

Γιορτή της σαρδέλας στην παραλιακή της  Χαλκίδας, στο Κριπίδωμα και στον Ναυτικό Όμιλο       

Αναβίωση του Βλάχικου και Αρβανίτικου γάμου σε πολλά χωριά της Κ. & Ν. Εύβοιας με πολύ φαγητό και κρασί.                                                                         
Άναμμα φωτιάς με παραδοσιακό γλέντι στα χωριά τριγύρω από τα Λέπουρα.

 

Έθιμα της Παναγίας στην περιοχή της Κύμης τον Δεκαπενταύγουστο.
Οι κάτοικοι  γλεντούν στις πλατείες ή σε άλλους ανοιχτούς χώρους, τρώγοντας παραδοσιακό  στιφάδο που έχουν ετοιμάσει σε μεγάλα καζάνια.        

                                                                

Η γιορτή του καλαμαριού. Γίνεται τον Ιουλίου στις παραλίες Χιλιαδού Διρφύων και  της Χηλής Κύμης. Στην δε πανέμορφη παραλία της Χιλιαδούς, ο όμιλος ψαράδων διοργανώνει τη γιορτή του Καλαμαριού, που περιλαμβάνει  διαγωνισμό ψαρέματος  καλαμαριού σε ορισμένη ώρα και τοποθεσία για τους ψαράδες με  απονομή βραβείου.

 

Γιορτή Τσαγιού στη Σέττα. Η διοργάνωση της γιορτής τσαγιού γίνεται με σκοπό  την ανάδειξη της ευβοϊκής ποικιλίας τσαγιού. Η γιορτή διαρκεί όλη μέρα και τελειώνει με ζωντανή λαϊκή  μουσική και παραδοσιακούς χορούς της Εύβοιας.     

Γιορτή κρασιού στο Βασιλικό στις εγκαταστάσεις του ΑΣΑΧ  

 

Γιορτή Μελιού στη Στενή. Είναι  εκδήλωση που οργανώνει ο Μελισσοκομικός  Συνεταιρισμός Στενής. Ο Συνεταιρισμός  ετοιμάζει έκθεση μελιού και πουλάει μέλι στους επισκέπτες. Οι γυναίκες των μελισσοκόμων, ετοιμάζουν λουκουμάδες με  μέλι, μπακλαβάδες και άλλα γλυκά, που προσφέρονται στα τραπέζια.

 

Γιορτή Κερασιού στο Μετόχι Κύμης. Σκοπός της οργάνωσης είναι η  γνωριμία με την περιοχή, η αύξηση της παραγωγής, η βελτίωση της ποιότητας, η διαφήμιση του προϊόντος και η τουριστική ανάπτυξη. Στον επισκέπτη δίνεται η δυνατότητα να γευτεί τις πολλές και άριστες ποικιλίες κερασιών, να περιηγηθε στις εκθέσεις αγροτικών προϊόντων Μετοχίου και φωτογραφίας, στο περίπτερο λαϊκής τέχνης.


Στις 15 Αυγούστου στην περιοχή της Κύμης, διοργανώνεται μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι, με το πατροπαράδοτο στιφάδο όπως και σε άλλες πολλές πόλεις και  χωριά της Εύβοιας.  

                                                                                     

Γιορτή Ούζου στην Νέα Λάμψακο     

                                                                                  

Η γιορτή Σύκου στο Βίταλο – Κύμης διοργανώνεται από το συνεταιρισμό σύκων  της περιοχής  κάθε Αυγούστο με συνοδεία ποικίλων πολιτιστικών δρώμενων.    

                                                                                                 

Γιορτή τυριού, στο χωριό Μαυρόπουλο - Διρφύων κάθε Ιούλιο

 

Γιορτή πατάτας στο χωριό Ριτσώνα – Διρφύων κάθε Ιούνιο

 

Γιορτή μουσταλευριάς στο χωριό  Βρύση -  κάθε Σεπτέμβριο με τον τρύγο.

 

ΝΟΤΙΟ ΕΥΒΟΙΑ    

                                                                                            

Κοτομαζώματα – κοτoφαγώματα στη Γραμπιά Καρυστίας. Ανήμερα της γιορτής των Φώτων με την συνοδεία παραδοσιακών οργάνων ομάδα όλων των ηλικιών ψάλλουν τα κάλαντα και μαζεύουν κοτόπουλα. Το τελευταίο Σάββατο του Ιανουαρίου με τη συνοδεία πάντα παραδοσιακών οργάνων γίνεται το φάγωμα των  κοτόπουλων.   

                                                                                               

Γιορτή Σαρδέλας στους Αγίους Αποστόλους Πετριών. Πραγματοποιείται τον Αύγουστο,  προσφέρεται ψητή σαρδέλα και κρασί και ακολουθεί γιορτή με  παραδοσιακή μουσική. 

   

Γιορτή Κρασιού Κάρυστος. Στο τέλος Αυγούστου ή αρχές Σεπτεμβρίου  οργανώνεται η γιορτή του κρασιού με άφθονο κρασί, τοπικά φαγητά  και συνοδεία λαϊκής ορχήστρας     

                                                                                       

Γιορτή τσίπουρου. Σε πολλά χωριά της Καρυστίας τον Νοέμβριο γίνεται απόσταξη  τσίπουρου με πληθώρα πολιτιστικών εκδηλώσεων.

 

ΣΚΥΡΟΣ  

 

Γιορτή Αγίου Μάμα στη Σκύρο. Ο Άγιος Μάμας στις Ελληνικές δοξασίες φαίνεται  να σχετίζεται με τους αρχαίους θεούς προστάτες των ποιμένων. Συγκεκριμένα στη Σκύρο, όπου ανθούσε άλλοτε η κτηνοτροφία, στην εορτή του Αγίου οι βοσκοί αφιέρωναν διάφορα σφάγια. Στην εκκλησία του Αγίου κάθε χρόνο ανήμερα της μνήμης του, γίνεται μεγάλο πανηγύρι με προσφορές και θυσίες αρνιών που τα σφάζουν δίπλα στην εκκλησία και στη συνέχεια ακολουθεί το γλέντι.

 

 

Τις τελευταίες δεκαετίες η τάση των ανθρώπων να στρέφονται στη φυσική άθληση, σε σημείο που να ξεπερνούν τις δυνάμεις τους και να συντελούν άθλο, αποτυπώνεται πλήρως στους αγώνες Τρίαθλου, οι οποίοι περιλαμβάνουν χιλιομετρικές διαδρομές συνδυάζοντας κολύμπι, ποδήλατο και τρέξιμο.  Οι αθλητές αγωνίζονται ατομικά και στα 3 αθλήματα, ή σαν ομάδα σε σκυταλοδρομία. Το συγκεκριμένο άθλημα λαμβάνει μεγάλη προσοχή στον νομό Ευβοίας, όπου πλέον πολλοί διοργανωτές έχουν λάβει την πρωτοβουλία να στήσουν αγώνες σε διάφορες τοποθεσίες κατά μήκος του νησιού της Εύβοιας, αλλά και των απέναντι ακτών της Στ. Ελλάδας και της Θεσσαλίας.

Ο επισκέπτης του νησιού μπορεί να πληροφορηθεί από τα ΜΜΕ και να διοργανώσει την συμμετοχή του στους αγώνες αυτούς.

·         Sprint& Olympic"Γλαύκος" Triathlon, Κάρυστος, Νότια Εύβοια

·         Kids of Steel» Triathlon

·         3ος ΔΙΑΠΛΟΥΣ Β. ΕΥΒΟΪΚΟΥ ΚΟΛΠΟΥ - «ΣΚΥΛΛΙΑΣ 2013»

 


Η περιφέρεια Στ. Ελλάδας με την Εύβοια ως μεγαλύτερο νομό της, δημιούργησε πρόσφατα το επιχειρησιακό σχέδιο για την ανάπτυξη του τοπικού πρωτογενούς τομέα με την ονομασία το «καλάθι αγροτικών προϊόντων», ένα ολοκληρωμένο βήμα για μία νέα προοπτική, στην οποία κυρίαρχη θέση έχει η παραγωγή διατροφικών προϊόντων και η αγροτική ανάπτυξη για την περίοδο 2013-2020 και αποτελεί βασική πηγή εισοδήματος & απασχόλησης του νομού.

Τα κριτήρια επιλογής των προϊόντων του «καλαθιού» οργανώθηκαν σε 3 κατηγορίες:

  • Προϊόντα με εξαγωγικό χαρακτήρα
  • Προϊόντα που αναδεικνύουν την ταυτότητα των επιμέρους περιοχών
  • Προϊόντα που καλύπτουν τις διατροφικές ανάγκες της χώρας

Οι κυριότερες καλλιέργειες, εκτροφές & παρασκευές του νομού Ευβοίας με σκοπό την παραγωγή προϊόντων, είναι:

  • Καλλιέργεια Χειμερινών & Καλοκαιρινών κηπευτικών πατάτα, λάχανα – κουνουπίδια, δημητριακά (κυρίως σιτάρι & κριθάρι)
  • Ελαιοτριβεία, Παραγωγή Ελιάς (ποικιλίας κονσερβολιάς) με ένδειξη ΠΟΠ, μαύρη ελιά Καλαμών, καθώς επίσης και Ελαιόλαδο
  • Παραγωγή Μελιού (από Πέυκο, Θυμάρι, Έλατο καθώς και από Άνθη)
  • Παραγωγή Οίνου κατηγορίας ΠΟΠ & ΠΓΕ
  • Καλλιέργεια Μανιταριών
  • Κτηνοτροφική παραγωγή (αιγοπρόβατα)
  • Παραγωγή γάλακτος
  • Βοοτροφία & Χοιροτροφία
  • Πτηνοτροφική παραγωγή & αυγών
  • Θαλάσσια Αλιεία & Ιχθυοκαλλιέργεια
  • Παραγωγή Ξηρών Καρπών (Σύκα, καρύδια, φιστίκια, κάστανα)
  • Καλλιέργεια πυρηνόκαρπων (Κεράσια, ροδάκινα, βερίκοκα και νωπά δαμάσκηνα)
  • Καλλιέργεια οσπρίων (ρεβίθια, κουκιά, φασόλια)
  • Καλλιέργεια αρωματικών φυτών, όπως μαραθόσπορος και αυτοφυή, όπως το τσάι του βουνού, ρίγανη, φασκόμηλο και δάφνη
  • Παρασκευή μπύρας

 

Ένα άλλο δώρο της φύσης στο νομό Ευβοίας είναι η πληθώρα πηγών νερού υψηλής ποιότητας. Τα βουνά της Εύβοιας καλύπτονται με χιόνια τους χειμερινούς μήνες και όταν η άνοιξη φτάσει και αρχίσει να ζεσταίνεται ο καιρός, τότε αυτά λιώνουν δημιουργώντας μεγάλα υπόγεια αποθέματα νερού, ποτάμια και ρυάκια προσφέροντας στο νησί μία αστείρευτη ποσότητα νερού, που με τους γνωστούς τρόπους διατίθεται στις πόλεις κάνοντας το νερό της Εύβοιας από τα καλύτερα της Ελλάδας. Ο επισκέπτης ακόμα και τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες έχει την ευκαιρία με την επίσκεψή του να έρθει σε επαφή με αυτό το υγρό στοιχείο, μιας και πηγές νερού αναβλύζουν σε όλα τα ορεινά μέρη. Επίσης, θα μπορέσει να δει κάποιους μικρούς καταρράκτες και ποτάμια, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες στο βόρειο μέρος του νησιού.

 

Η μητέρα φύση έχει προνοήσει μέσα στους δώδεκα μήνες του χρόνου να μας προσφέρει  τους εποχιακούς καρπούς της για καλλιέργειες εκτός θερμοκηπίων. Έτσι λοιπόν, ο επισκέπτης θα μπορέσει όλες τις εποχές του χρόνου να γευτεί τα καλύτερα λαχανικά και φρούτα που η Ευβοϊκή γη έχει να προσφέρει. Γεύσεις υπέροχες που η φύση προίκισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μιας και είναι η δική τους εποχή ανάπτυξης.

Αυτά μπορεί να τα βρει εύκολα κάποιος όχι μόνο στις μεγάλες υπαίθριες λαϊκές αγορές σε κάθε πόλη, αλλά και στα μικρά ή μεγάλα συνοικιακά καταστήματα τροφίμων.