Η Εύβοια το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας, μαζί με τη γειτονική  Σκύρο,  αποτελούν ιδανικούς  τουριστικούς  προορισμούς τεσσάρων εποχών τόσο για τους Έλληνες όσο και  τους ξένους επισκέπτες.Σας προσκαλούμε να τους εξερευνήσετε!

Εύβοια.... Όλη η Ελλάδα σε ένα νησί

 

 


Μουσεία
Αρχαιολογικά, Λαογραφικά, Γενικού ενδιαφέροντος

Αρχαιολογικό Μουσείο Ερέτριας

Βρίσκεται στη γωνία λεωφόρου Ίσιδος και Αρχαίου Θεάτρου. Περιλαμβάνει: προθάλαμο, δύο αίθουσες εκθέσεων, στοά για έκθεση αρχιτεκτονικών μελών και επιγραφών, αυλή και αποθήκες.Αποτελεί το τελευταίο από μια σειρά μουσείων και συλλογών της Εύβοιας που οργανώθηκαν κατά τα έτη 1983-1991 με την ευθύνη της τότε Εφόρου κ. Ε. Σαπουνά-Σακελλαράκη. Το πρώτο κτίριο του Μουσείου κτίστηκε το 1961, για να στεγάσει ευρήματα της ευρύτερης περιοχής, τα οποία ήταν συγκεντρωμένα σε μικρή αποθήκη στην πόλη της Ερέτριας.Τα ευρήματα προέρχονται από ανασκαφές της τοπικής Εφορείας και ξένων αρχαιολογικών σχολών, κυρίως της Ελβετικής Αρχαιολογικής Σχολής στην ευρύτερη περιοχή της Ερέτριας. Χρονολογικά καλύπτουν όλο το φάσμα κατοίκησης της περιοχής από την Εποχή του χαλκού μέχρι και τα Ρωμαϊκά χρόνια.
Στις συλλογές περιλαμβάνονται ευρήματα από:

·Το Λευκαντί  (Ξηρόπολη και νεκραταφείο Σκουμπρή, παλαιά Περιβόλια και Τούμπα)

·Την Αμάρυνθο (Παλαιοχώρα, λόφος Γεράνι)

·Τη Μαγούλα

·Την Ερέτρια

Τα εγκαίνια του Μουσείου Ερέτριας έγιναν το 1991.

Μερικά από τα εκθέματα του (από το 1.200πχ ως τo 363πχ) είναι:

Το σύμπλεγμα του Θησέα μα την Αντιόπη από το αέτωμα του ναού του Απόλλωνα

Αλάβαστρο με παραστάσεις ζώων, Μελανόμορφος ταφικός αμφορέας
Περιδέραιο, Κένταυρος

 

(τηλ. Επικοινωνίας: 22290 62206 )

Αρχαιολογικό Μουσείο Χαλκίδας

Στεγάζεται σε νεοκλασικό κτίριο. Λειτούργησε για πρώτη φορά το 1960 έως το 1981, που έκλεισε λόγω ζημιών που προκλήθηκαν από σεισμό, και ξαναλειτούργησε τον Μάη του 1991. Στην εξωτερική όψη του κτιρίου διακρίνεται η λαξευτή τοιχοποιία κατά το πολυγωνικό σύστημα στη βάση του κτιρίου. Υπάρχει και το αέτωμα στο κέντρο της πρόσοψης. Το κτίριο είναι κεραμοσκέπαστο. Τα εκθέματα του μουσείου τοποθετούνται χρονολογικά από την Παλαιολιθική μέχρι και την Ύστερη Ρωμαϊκή Εποχή και προέρχονται από ανασκαφές στην Εύβοια.
Στις συλλογές του μουσείου ανάμεσα στα άλλα περιλαμβάνονται:

 

·Πρωτοελλαδικά ευρήματα από τον οικισμό και το νεκροταφείο της  Μάνικας

·Μυκηναϊκά κεραμική και ειδώλια

·Γεωμετρική συλλογή-κεραμική και χάλκινα ειδώλια

·Τιμητικά ψηφίσματα

·Ρωμαϊκά αναθηματικά γλυπτά από τη Χαλκίδα και τη Ν. Λάμψακο
·Συλλογή κλασικών και ελληνιστικών νομισμάτων από την Χαλκίδα και την Ερέτρια

·Το Χρυσό Στεφάνι
 

(τηλ. Επικοινωνίας: 2221025131 )

Αρχαιολογικό Μουσείο Καρύστου

Στεγάζεται στη δυτική πτέρυγα του Γιοκάλειου  Πνευματικού Ιδρύματος, κληροδότημα του ευεργέτη  Νικολάου Γιοκαλά. Οικοδομήθηκε το 1959 στην Πλατεία Μαξιμιλιανού της Καρύστου. Περιλάμβανει: αίθουσες Αρχαιολογικών εκθεμάτων, Θεάτρου, Βιβλιοθήκης. Η τοπική Εφορεία Αρχαιοτήτων διοργανώνει ξεναγήσεις στο Μουσείο, ενώ το Θέατρο και η Βιβλιοθήκη λειτουργούν υπό την εποπτεία του Δήμου Καρύστου.

      

Στις συλλογές περιλαμβάνονται:

·Γλυπτά της Καρυστίας των Κλασικών –Ελληνιστικών -Ρωμαϊκών χρόνων

·Ευρήματα από Δρακόσπιτα (Όχης και Στύρων)

·Επιγραφές από την Καρυστία

·Πήλινα ειδώλια διαφόρων περιοχών της Καρυστίας

(τηλ. Επικοινωνίας:22240 22472 )

Αρχαιολογικό Μουσείο Σκύρου

Στις δύο αίθουσες του Μουσείου εκτίθενται ευρήματα που προέρχονται από αρχαιολογικές θέσεις στο νησί (Παλαμάρι και Φούρκα)  και χρονολογούνται από την Πρωτοελλαδική περίοδο έως και τα ρωμαϊκά χρόνια.  







Το μουσείου περιλαμβάνει τις εξής συλλογές:

·Κεραμική της Πρωτοελλαδικής περιόδου από την πόλη της Σκύρου, το Παλαμάρι 

·Κεραμική της Μυκηναϊκής περιόδου

·Κεραμική Πρωτογεωμετρική από τα παραλιακά  νεκροταφεία στα Μαγαζιά

·Ευρήματα της Πρωτογεωμετρικής και της γεωμετρικής περιόδου

·Πρωτογεωμετρική κεραμική από τη θέση Αγία Άννα και τα Μαγαζιά

·Ευρήματα Ρωμαϊκής και Αρχαϊκής περιόδου από νεότερες ανασκαφές

·Αγγεία και αντικείμενα από την Κλασική και Ρωμαϊκή περίοδο

·Γλυπτά διαφόρων περιόδων και σαρκοφάγοι

·Σπουδαία Συλλογή της Λ. Κωστίρη εις μνήμη του αδερφού της  Ι. Παπαδημητρίου

(τηλ. Επικοινωνίας:22220 91327)

Λαογραφικά Μουσεία

Λαογραφικό Μουσείο Χαλκίδας

Ιδρύθηκε το 1981 από την Εταιρία Ευβοϊκών Σπουδών και το Δήμο Χαλκιδέων. Στεγάζεται στις τρεις αίθουσες που απέμειναν από το ιστορικό κάστρο Νεγκρεπόντε της Φραγκοκρατίας ή το Εγριμπόζ των Τούρκων.  Στεγάζει περισσότερα από 1.200 εκθέματα, πολύτιμα έργα των χεριών του λαού της Εύβοιας, αντικείμενα της καθημερινής εργασίας και οικοσκευής των προγόνων μας που έχουν εξαφανιστεί ή θα εξαφανιστούν με τη ραγδαία εξάπλωση του νάιλον, του πλαστικού και γενικά των βιομηχανοποιημένων προϊόντων.

(τηλ. επικοινωνίας: 22210 21817)

Λαογραφικό Μουσείο Ψαχνών

Στεγάζεται σε αναπαλαιωμένο διατηρητέο κτίριο στην κεντρική πλατεία των Ψαχνών. Στους χώρους του, εκτίθενται χρηστικά αντικείμενα - εργαλεία & δημιουργήματα του Λαϊκού μας Πολιτισμού, που προέρχονται από περιοχές της Μεσσαπίας.

 

(τηλ.Επικοινωνίας:2228024080)

Λαογραφικό Μουσείο Κύμης

 Το μουσείο είναι διεθνώς αναγνωρισμένο και συνεργάζεται σε μόνιμη βάση ή κατά περίπτωση με πανεπιστήμια, κέντρα ερευνών, μουσεία συναφή, βιβλιοθήκες, με το Διεθνές Συμβούλιο των Μουσείων (ICOM), Πινακοθήκες αλλά και ιδιώτες επιστήμονες για την πραγματοποίηση των ερευνητικών του στόχων.Διαθέτει στους επισκέπτες του πολύγλωσσο κατατοπιστικό οδηγό. Έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις και σε τηλεοπτικές εκπομπές στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει σημαντική εκδοτική δραστηριότητα. Το μουσείο επισκέπτονται πολλοί μαθητές, κατά τις οργανωμένες επισκέψεις των σχολείων, συμβάλλοντας σημαντικά στον πολιτιστικό τουρισμό της περιοχής.Το μουσείο διαθέτει πλούσιες συλλογές αντικειμένων κεραμικής, ξυλογλυπτικής, μεταλλοτεχνίας, λαϊκής ζωγραφικής (έργα G.D'Esposito, Σωτ. Χρυσανθόπουλου), λιθογλυπτικής καθώς και υφαντικής/κεντητικής - ενδυμασίες . Στο μουσείο επίσης υπάρχει βιβλιοθήκη με αρχεία και φωτογραφικό εργαστήριο.Στον κήπο του Μουσείου έχει κατασκευασθεί υπαίθριο κυκλικό θέατρο 250 θέσεων, στο οποίο έχουν γίνει πολλές εκδηλώσεις όπως: θεατρικές παραστάσεις, διαλέξεις, συναυλίες κλασικής μουσικής και έντεχνου ελληνικού τραγουδιού και κινηματογραφικές προβολές από την Κινηματογραφική Λέσχη του Συλλόγου.Το Μουσείο έχει τεκμηριώσει τη συλλογή του, την οποία συντηρεί επιστημονικά. Η αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, στην επέκταση του μουσείου, χρησιμοποιείται για διαλέξεις, σεμινάρια, εικαστικές εκθέσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα ενηλίκων και κυρίως μαθητών, για χρήσεις απαραίτητες και συμπληρωματικές της λειτουργίας του μουσείου, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της σύγχρονης Μουσειολογίας.Στο χωριό Πύργο της Κύμης, στο ιδιόκτητο ''Αρχοντικό Χρυσανθόπουλου'' λειτουργεί το παράρτημα του μουσείου, με τη συλλογή του λαϊκού καλλιτέχνη του 19ου αιώνα Σωτήρη Χρυσανθόπουλου. Η συλλογή περιέχει εικόνες, τοιχογραφίες, ανάγλυφα, και μια βιβλιοθήκη του αποτελούμενη από παλαίτυπες εκδόσεις.


(τηλ. Επικοινωνίας:22220 22011)

Λαογραφικό Μουσείο Φαλτάιτς στη Σκύρο

Iδρύθηκε το 1964 και είναι ένα από τα πρώτα τοπικά Ιστορικά - Λαογραφικά μουσεία της Ελλάδας. Δημιουργήθηκε με σκοπό την διάσωση της Σκυριανής παραδοσιακής κληρονομιάς. Στεγασμένο στο παλαιό αρχοντικό των “Φαλτάηδων”, που οι ρίζες τους χάνονται στο Βυζάντιο, το μουσείο δεσπόζει στο ΒΑ άκρο της Σκύρου, χτισμένο πάνω στον μεγαλύτερο πύργο των πανάρχαιων Πελασγικών τειχών του νησιού - τον Παλαιόπυργο, όπως τον ονομάζουν οι νησιώτες.

Φορτωμένο τον μύθο και την ιστορία, ο τόπος όπου βρίσκεται, ήταν άλλοτε αρχαίος ναός και περιλαμβάνει όλον τον παραδοσιακό πολιτισμό και την ιστορία του νησιού από την μεταβυζαντινή μέχρι τη σύγχρονη εποχή.

(τηλ. Επικοινωνίας :22220 91232 / www.faltaits.gr)

Λαογραφικό Μουσείο Λίμνης

Αποτελεί  ζωντανή έκφραση μεγάλου μέρους της λαϊκής παράδοσης αυτής της γραφικής κωμόπολης της βόρειας Εύβοιας. Στεγάζεται σε διώροφο παραδοσιακό κτίσμα δωρεά της Αικατερίνης Φλώκου, γόνος μεγάλης και ισχυρής ναυτικής οικογένειας.Στον πρώτο όροφο παρουσιάζεται η αρχαιολογική συλλογή Λίμνης, που περιλαμβάνει αγγεία, νομισματική συλλογή, αρχιτεκτονικά μέλη, ταφικές επιγραφές της κλασικής, της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής περιόδου.Στο ισόγειο υπάρχει το Ιστορικό Αρχείο Λίμνης και στοιχεία της τοπικής λαϊκής παράδοσης.

(τηλ.Eπικοινωνίας:22270 31335)

Λαογραφικό Μουσείο Αγίας Άννας

Στην Αγία Άννα λειτουργεί από το 1981 το λαογραφικό μουσείο με παραδοσιακές φορεσιές, κοσμήματα, υφαντά, γεωργικά οικιακά και άλλα εργαλεία, καθώς και αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν στην καθημερινή τους ζωή οι κάτοικοι. Πρόσφατα το μουσείο μεταφέρθηκε σε καλύτερο και πιο άνετο χώρο και εμπλουτίστηκε με περισσότερα εκθέματα, πλούσια συλλογή από την παραδοσιακή ζωή.

(τηλ. Επικοινωνίας 2227031335)

Λαογραφικό Μουσείο Αμαρύνθου

Το  λαογραφικό μουσείο ανήκει στο σύλλογο γυναικών Αμαρύνθου και περιλαμβάνει εκθέματα και συλλογές από τον παραδοσιακό βίο (φορεσιές, αγροτικά και κτηνοτροφικά εργαλεία, αντικείμενα καθημερινής χρήσης κλπ)

(τηλ. Επικοινωνίας 2228071388-51220)

Λαογραφικό Μουσείο Αγίου Ιωάννη Αλιβερίου

Πρόσφατα ιδρύθηκε το λαογραφικό μουσείο στον Άγιο Ιωάννη με πλήθος αντικειμένων από την αγροτική  και κτηνοτροφική ζωή των κατοίκων. Παρουσιάζονται:  ο γεωργός, ο τσοπάνης και η υφάντρα, οι οποίοι ζωντανεύουν μέσα από τα σκεύη, τα εργαλεία και τα έπιπλα τη δύσκολη ζωή του παρελθόντος.

(τηλ. Επικοινωνίας 6934412044)

Λαογραφικό μουσείο Καψάλων

Μια καλόγουστη λαογραφική συλλογή, αντιπροσωπευτική της παράδοσης των κατοίκων της Νότιας Εύβοιας. Στο μουσείο υπάρχει συλλογή τοπικών στολών. Περιλαμβάνει επίσης την παράδοση, καθώς και τον πολιτισμό και την ιστορία της περιοχής των Καψάλων.

 

(τηλ. Επικοινωνίας 2224051202)

 

Σκυριανό Σπίτι  Ανδρέα Γιαλούρη

Περιλαμβάνει ιδιωτική λαογραφική συλλογή με αναπαράσταση του παραδοσιακού Σκυριανού σπιτιού.

 

(Τηλ. Επικοινωνίας:2222091206, 2222091929)

Λαογραφικό Μουσείο Λάμαρης Διφυών

Το προσφάτως ιδρυθέν λαογραφικό μουσείο περιλαμβάνει εκθέματα και συλλογές από τον παραδοσιακό βίο.Το υλικό αυτό αριθμεί πάνω από 500 εκθέματα και αποτελείται από:
-Αντικείμενα-εργαλεία της καθημερινής ζωής των κατοίκων του χωριού.
-Γεωργικά εργαλεία, εργαλεία παλαιάς οικιακής χρήσεως, απαραίτητα και χρήσιμα για την τότε δύσκολη καθημερινή ζωή.
-Συλλογή κερμάτων και χαρτονομισμάτων παλαιάς εποχής από το 1802 μέχρι σήμερα.

 

(τηλ. Επικοινωνίας 6976184008)

Καρυστινό  Σπίτι (συλλογή Δεληγιώργη)

«Το Καρυστινό Σπίτι», το παλιό αρχοντικό της οικογένειας Μοσχονά, στο κέντρο της πόλης.
Μέσα στα στενά της πόλης, σε ένα παλαιό οίκημα φιλοξενείται η συλλογή του κ. Χαρίλη Δεληγιώργη και της γυναίκας του με παλιά αντικείμενα.

Φιλοξενεί τοπικές ενδυμασίες, υφαντά, παλιά έπιπλα, κεντήματα, και γεωργικά εργαλεία.

Επίσης, θα δείτε χάρτες και φωτογραφικό υλικό από τη ζωή της Καρύστου.

(τηλ. 22240 22452, 6973 688707).

 

 

Μουσεία
Μουσείο  Γιάννη Σκαρίμπα  στη Χαλκίδα

Στεγάζεται μαζί με το  σύλλογο ‘’Φίλοι του Γιάννη  Σκαρίμπα’’ στην οδό Κακαρά 3. Το μουσείο φιλοξενεί τις  φιγούρες καραγκιόζη, που φιλοτέχνησε  ο ίδιος ο Γ. Σκαρίμπας και αγοράστηκαν προ εικοσαετίας από τη Νομαρχιακή Επιτροπή Λαϊκής Επιμόρφωσης (ΝΕΛΕ), αλλά και  πίνακες ζωγραφικής, φωτογραφίες και  βιβλιοθήκη που περιλαμβάνει βιβλία που έχει γράψει ο Γ. Σκαρίμπας, καθώς και άλλα βιβλία που έχουν γραφτεί από άλλους για τον Γ. Σκαρίμπα. Στο μουσείο υπάρχουν επίσης προσωπικά αντικείμενα του Γ. Σκαρίμπα, όπως τα γυαλιά οράσεως του και χειρόγραφά του.

 

(τηλ. Επικοινωνίας: 2221087111, 2221088368)

Μουσείο Απολιθωμένων Θηλαστικών Κερασιάς

Εγκαινιάστηκε το Σεπτέμβριο του 2006 στη Κερασιά της βόρειας Ευβοίας και στεγάζει τον παλαιοντολογικό πλούτο της περιοχής.Στις ανασκαφές στην Κερασιά, έχουν βρεθεί απολιθώματα θηλαστικών που έζησαν στην Εύβοια πριν από περισσότερα από έξι εκατομμύρια χρόνια. Τα ευρήματα αυτά, κατάλληλα συντηρημένα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό με πρωτότυπο τρόπο. Η συλλογή εκθεμάτων του μουσείου περιλαμβάνει:

Απολιθώματα-θηλαστικών,Απολιθώματα-ασπόνδυλων, Πετρώματα,Αρχαιολογία.
 

(τηλ. Επικοινωνίας: 2227061115, 2227061220) www.kerasiamuseum.gr

 

Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Ιστιαίας

Το μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Ιστιαίας είναι σήμερα εγκατεστημένο σε ιδιόκτητο κτίριο 630 τ.μ., και θεωρείται αυτοδικαίως Επιστημονικό Ίδρυμα, αφού έχει δημιουργηθεί μόνο για επιστημονικούς σκοπούς και αποπερατώνεται από την Νομαρχία.

Σε αυτό ο κυνηγετικός σύλλογος Ιστιαίας, έχει συγκεντρωσεί μια μεγάλη συλλογή από ταριχευμένα είδη (217 είδη πτηνών και αρκετό αριθμό θηλαστικών, ερπετών, αμφίβιων, εντόμων, ψαριών, πετρωμάτων, ορυκτών, οστράκων, κοχυλιών, κ.ά.).

 

(τηλ. Επικοινωνίας: 22260 52224)

 

Ιστορικό-Πολεμικό Μουσείο Αναστασίου Λιάσκου στο Κοντοδεσπότι

Το Ιστορικό και Πολεμικό Μουσείο δημιουργήθηκε στο χωριό Κοντοδεσπότι, στην κεντρική Εύβοια, με πρωτοβουλία του Αναστασίου Λιάσκου τ. Νομάρχη και Υπουργού της Εύβοιας, από όπου κατάγεται, αλλά και διαμένει. Η πρωτοτυπία της συγκεκριμένης ιδιωτικής συλλογής δεν αφορά μόνο την Εύβοια, αλλά και ολόκληρη την Ελλάδα. Τέτοιου είδους εκθέματα συναντάμε στο ¨Εθνικό Πολεμικό Μουσείο¨ και στα παραρτήματά του.Μεταξύ των εκθεμάτων του υπάρχουν:

Όπλα τα οποία χρησιμοποιήθηκαν σε όλες τις ιστορικές στιγμές που η Ελλάδα είχε πολεμικές εμπλοκές.Όπλα από διάφορους στρατούς του κόσμου.Φωτογραφικό πολεμικό αρχείο και αρκετά άλλα σχετικά αντικείμενα

(τηλ. Επικοινωνίας 2228071388-51220)

Mουσείο Οίνου και λαογραφίας Γεωργίου & Χρυσής Τζιβάνη

Βρίσκεται στην περιοχή της Ριτσώνας Αυλίδας και είναι κατασκευασμένο με εξαιρετικό παραδοσιακό αρχιτεκτονικό σχέδιο, όπου στεγάζονται αίθουσα γευσιγνωσίας καθώς και Μουσείο Οίνου και Λαογραφίας.
Στο Μουσείο ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει μία μεγάλη συλλογή από όλο τον κόσμο από σπάνια αντικείμενα, παραδοσιακά εργαλεία και μηχανισμούς, του οποίους χρησιμοποιούσαν εδώ και 100 χρόνια για την παραγωγή του Οίνου, του λαδιού, καθώς και στην Λαϊκή Οικοτεχνία.

 

Ριτσώνα Αυλίδας – Εύβοιας
Τηλ.: 2102533000, 2102581460-5, 6992582000

www.tzivanibiowines.gr

 

Αρχαιολογικοί Χώροι
 

Τα Δρακόσπιτα της Νότιας Εύβοιας: Είναι ευρύτερα γνωστά αρχαία μνημεία της Καρυστίας. Αποτελούν μία ομάδα εικοσιτριών λίθινων μνημειακών κατασκευών, τετράγωνης ή κυρίως ορθογώνιας κάτοψης. Τα καλύτερα διατηρητέα είναι το Δρακόσπιτο στην κορυφή του όρους Όχη, στα βόρεια της Καρύστου και το συγκρότημα Πάλλη - Λάκκα στα Στύρα. Άλλα Δρακόσπιτα έχουν εντοπισθεί στις ορεινές περιοχές γύρω από τα Στύρα, όπως στις θέσεις Λιμικό, Ίλκιζες, Κούρθεα, Αμινού και χαμηλότερα στο Νημποριό και στη θέση Βίγκλια στη Λεύκα Νέων Στύρων αλλά και αλλού. Δύο Δρακόσπιτα έχουν εντοπισθεί στην κεντρική Εύβοια, στο όρος Δίρφη και κοντά στο Βατώντα.

Χαρακτηριστικά των Δρακόσπιτων αποτελούν η απόκρημνη και εποπτική θέση, στην οποία έχουν κατασκευασθεί, οι κατασκευαστικές λεπτομέρειες της μεγαλιθικής τοιχοποιίας, καθώς και της εισόδου τους, αλλά κυρίως ο τρόπος στέγασης τους κατά το εκφορικό σύστημα (μεγάλες βαριές πλάκες σχιστόλιθου συγκλίνουν σε στρώσεις από δύο αντικρινούς τοίχους). Οι διαστάσεις των δρακόσπιτων κυμαίνονται περίπου από 5 εώς 13 μ.

Έχει διατυπωθεί πλήθος θεωριών για τη χρήση, το σκοπό, την κατασκευή και τη χρονολόγηση των Δρακόσπιτων. Αναφέρεται ενδεικτικά, ότι ειδικά το Δρακόσπιτο της Όχης έχει θεωρηθεί αρχαίο ιερό αφιερωμένο στη λατρεία του Δία και της Ήρας, φρυκτωρία, φυλάκιο, καταφύγιο λατόμων και κατοικία ρωμαϊκού στρατιωτικού αποσπάσματος, που φρουρούσε τα λατομεία και έχει χρονολογηθεί από τον 6ο έως τον 2ο - 1ο αιώνα π.Χ.

Ακόμη, το Δρακόσπιτο της Όχης, όπως και το συγκρότημα Πάλλη - Λάκκα στα Στύρα έχουν θεωρηθεί αποθήκες και ιερά, που κατασκευάστηκαν από Κάρες σκλάβους οι οποίοι εργάζονταν στα λατομεία του Καρύστιου λίθου κατά την ύστερη ελληνιστική και πρώιμη ρωμαϊκή περίοδο.

Το αρχαίο θέατρο Ερέτριας είναι το εντυπωσιακότερο από τα μνημεία της αρχαίας Ερέτριας με το ναό του Διονύσου. Πρόκειται για ένα από τα αρχαιότερα γνωστά μνημεία του είδους. Σύμφωνα με ενδείξεις πρέπει να κατασκευάσθηκε τον 5ο αιώνα π.χ. μετά την περσική καταστροφή και την ανοικοδόμηση της πόλης, ενώ η περίοδος της μεγαλύτερης ακμής του ήταν ο 4ος αιώνας π.χ.

Το Καστρί Κύμης μια ακόμη πόλη σε ακμή που αρχίζει στο τέλος των νεολιθικών χρόνων κατά τον 4ο ή 3ο π.Χ. αιώνα, όπου οι αρχαιολογικές ανασκαφές βρήκαν έναν οικισμό στο Καστρί - Ποταμιάς - Κύμης με οχυρωματικό τείχος & ακρόπολη με κτίσματα του 4ου  π.χ. αιώνα, εικάζοντας ότι είναι η αρχαία Κύμη. Από εδώ ξεκίνησαν οι ιδρυτές της ομώνυμης αποικίας στην Καμπανία της Ιταλίας, (775-750 π.χ). και θεωρείται η παλαιότερη ελληνική αποικία στη Δύση.

Το αρχαίο φρούριο στα Φύλλα δεσπόζει σε ένα λόφο λίγο ανατολικά από το χωριό Φύλλα, στην γνωστή από τους αρχαιοτάτους χρόνους οινοπαραγωγική περιοχή του Ληλαντίου, έξω από τη Χαλκίδα. Από τα ευρήματα της ανασκαφικής έρευνας και τον τρόπο κατασκευής του, το φρούριο χρονολογήθηκε την υστεροαρχαϊκή περίοδο. Πρόκειται για την περίοδο που οι Αθηναίοι με συμμάχους τους Ερετριείς υποτάσσουν τη Χαλκίδα, η οποία είχε συμμαχήσει με τους Βοιώτες. Η μάχη αυτή έλαβε χώρα το 508 π.χ., ενώ λίγο αργότερα, το 506 π.χ., οι Αθηναίοι στέλνουν 4.000 κληρούχους στην Εύβοια, εκμεταλλεύονται τα κτήματα στο Ληλάντιο πεδίο και επιβάλλουν το δημοκρατικό πολίτευμα στην πόλη της Χαλκίδας. Αυτή πιθανόν είναι και η εξήγηση της κατασκευής του φρουρίου στο λόφο, από τους Αθηναίους, με σκοπό την προστασία των κληρούχων από δυσαρεστημένους Χαλκιδείς. Η διάρκεια λειτουργίας του δεν ήταν μεγάλη, καθώς λίγα χρόνια αργότερα, το 490 π.χ., η Εύβοια καταλήφθηκε από τους Πέρσες και βέβαια το φρούριο δεν είχε πλέον λόγο ύπαρξης. Όταν μετά τους Περσικούς πολέμους οι Χαλκιδείς ανακατέλαβαν την περιοχή, δεν είχαν λόγο να χρησιμοποιήσουν το φρούριο, το οποίο πιθανόν κατεδάφισαν.

Ο Θολωτός τάφος Κατακαλού αποτελεί τον καλύτερα διατηρημένο μυκηναϊκό θολωτό τάφο στην Εύβοια. Βρίσκεται περίπου δύο χιλιόμετρα βόρεια του ομώνυμου οικισμού και σχεδόν πέντε χιλιόμετρα από τον κεντρικό οδικό άξονα Χαλκίδας-Αλιβερίου. Η είσοδος στον τάφο γίνεται από δρόμο, μήκους 5,40 μ., του οποίου οι πλευρές είναι επενδυμένες με πλακαρούς αργούς λίθους μικρών διαστάσεων. Ο δρόμος καταλήγει στο στόμιο του τάφου, ύψους 1,65 μ. και πλάτους 0,80 μ., μέσω του οποίου γινόταν η είσοδος στη θόλο, που αποτελεί τον ταφικό θάλαμο. Το στόμιο καλύπτεται με λίθινο υπέρθυρο, στο οποίο ανοίγεται το χαρακτηριστικό ανακουφιστικό τρίγωνο. Η θόλος είναι κτισμένη από ντόπιο σχιστόλιθο κατά το εκφορικό σύστημα, έχει εσωτερική διάμετρο 5,30 μ. και σώζεται σε μέγιστο ύψος 4,70 μ..

Οι Ρωμαϊκές θέρμες Αλιβερίου που αποκαλύφθηκαν κατά την ανασκαφική έρευνα που διενεργήθηκε την περίοδο 1995-1997 στο χώρο του ατμοηλεκτρικού Σταθμού στον Κάραβο - Αλιβερίου, αποτελούν ενδιαφέρον μνημείο των ύστερων ρωμαϊκών χρόνων. Όπως προκύπτει από την αρχιτεκτονική τους μορφή και τα ευρήματα, που αποκαλύφθηκαν στο εσωτερικό τους, κατασκευάσθηκαν τον 4ο αι. μ.Χ. και συνέχισε να λειτουργούν μέχρι τον 7ο αι. μ.Χ. Με δεδομένο το γεγονός ότι στην Εύβοια, έχουν εντοπισθεί μέχρι σήμερα εγκαταστάσεις λουτρών των ρωμαϊκών χρόνων στις σημαντικότερες πόλεις, όπως στη Χαλκίδα, στην Ερέτρια, στην Αιδηψό και πιθανόν στην Κάρυστο, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι και η λουτρική εγκατάσταση του Αλιβερίου εντάσσεται στο πλέγμα των λειτουργιών και δραστηριοτήτων ενός οικισμού, ανάλογης, ίσως, οικιστικής ανάπτυξης.

Το Μαυσωλείο Καρύστου κτίσθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως τάφος επιφανούς Ρωμαίου αξιωματούχου, ο οποίος εικονίσθηκε στο μετάλλιο του αετώματος και ίσως οι αρμοδιότητές του, περιελάμβαναν την επίβλεψη των ρωμαϊκών λατομείων βορείως της Καρύστου. Οι αρχικές έρευνες (ανασκαφή το 1908) είχαν χαρακτηρίσει το κτίριο ως ναό κάποιας θεότητας (Απόλλωνα, Αρτέμιδος ή Ηφαίστου).  Το αέτωμα του κτιρίου ήταν διακοσμημένο με μια προτομή του νεκρού αξιωματούχου μαζί με το άλογο του, σε κυκλικό μετάλλιο. Χρονολογείται στην Ανδριάνεια - Αντωνίνεια περίοδο (μέσα 2ου  αιώνα μ.χ.)

Στο χώρο της Ρωμαϊκής παλαίστρας στη Χαλκίδα λάμβαναν μέρος οι αθλητικοί αγώνες, οι οποίοι τελούνταν στην αρχαία πόλη και πρόβαλαν το αθλητικό ιδεώδες των κατοίκων της. Το αγωνιστικό πνεύμα είχε αναπτυχθεί σχετικά νωρίς. Αυτό μαρτυρούν εξάλλου και οι αρχαίοι ιστορικοί, αλλά και οι σχετικές επιγραφές, οι αναπαραστάσεις αθλητικών αγώνων σε αγγεία και ψηφιδωτά και οι ίδιοι οι αθλητικοί χώροι όπου και ανακαλύφθηκαν. Ένας από αυτούς τους χώρους, ήρθε προσφάτως στο φως στην πόλη της Χαλκίδας και ταυτίστηκε με παλαίστρα. Βρέθηκε σε ένα απαλλοτριωμένο ακίνητο, στην οδό Αρεθούσης και σε επαφή με τη δυτική πλευρά του εργαστασίου ΔΑΡΙΓΚ. Σήμερα, διατηρείται το ένα τρίτο της συνολικής έκτασής του, περίπου με συνολικό εμβαδόν του εναπομείναντες κτιρίου 222 τ.μ.  .

Οι παλαίστρες κατά την αρχαιότητα ήταν αθλητικοί χώροι υπαίθριοι ή υμιυπαίθριοι, ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονταν λουτρά για χρήση από τους αθλητές. Από το αρχικό οικοδόμημα σώζονται σήμερα τα θεμέλιά του και μεγάλα τμήματα των δαπέδων. Η υπάρχουσα αυλή σήμερα κοσμείται με ψηφιδωτά δάπεδα από τετράγωνες τεχνητές ψηφίδες, μελανές, λευκές, ερυθρωπές και λευκορόδινες με αποτυπωμένες αθλητικές παραστάσεις.

Η παλαίστρα της Χαλκίδας μπορεί να συνδεθεί με το Ρωμαίο Τίτο και μία επιγραφή που βρέθηκε στο χώρο και αναφέρει ότι ο δήμος των Χαλκιδέων αφιερώνει το γυμνάσιο στον Τίτο και στον Ηρακλή.

Ο Ταύρος Ωρεών, μαρμάρινο άγαλμα μεγέθους μεγαλύτερου του φυσικού (μήκος 3,28 μ. και σωζόμενο ύψος 1,30 μ.) Tο ζώο εικονίζεται όρθιο, με σκυμμένο το κεφάλι, σε στάση επίθεσης. Λείπουν τα πόδια μέχρι το γόνατο και τα κέρατα. Ο ταύρος ανήκε σε επιτύμβιο μνημείο του 4ου αιώνα π.Χ. Tο άγαλμα βρέθηκε στη θάλασσα, στο λιμάνι των Ωρεών, το 1965.

Το Σπήλαιο Αγίας Τριάδας  βρίσκεται στους πρόποδες τους όρους Όχη, κοντά στο χωριό Καλύβια. Είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο της νότιας Εύβοιας. Η ανθρώπινη παρουσία στο σπήλαιο χρονολογείται στις αρχές της Νεότερης Νεολιθικής (από τις αρχαιότερες μέχρι στιγμής στην περιοχή), στη Νεότερη Νεολιθική ΙΙ και στην πρώιμη Εποχή του Χαλκού, ενώ σποραδικές ενδείξεις υπάρχουν για τη χρήση του στους Ιστορικούς Χρόνους.

Στο νησί δε της Σκύρου στα Β.Α. παράλια, υπάρχει ο εξαιρετικός αρχαιολογικός χώρος του Παλαμαρίου, που αποτελείται από τον οικισμό και το λιμάνι και είναι μεγάλης ιστορικής σημασίας, διότι είναι ένας από τους σπουδαιότερους προϊστορικούς οικισμούς του Αιγαίου της περιόδου του Χαλκού (2.500-1.800 π.χ.)

 


Τους καλοκαιρινούς μήνες οι επισκέπτες έχουν σχεδόν σε όλες τις παραλίες την ευκαιρία να διασκεδάσουν με θαλάσσιες δραστηριότητες και παιχνίδια. Ιδιαίτερα στις κοσμοπολίτικες παραλίες, όπου υπάρχουν οργανωμένες παροχές, ο επισκέπτης μπορεί να βρεί θαλάσσια ποδήλατα, κανό, φουσκωτά όπως κουλούρα & μπανάνα, αλεξίπτωτο θαλάσσης, καθώς, jet ski, wind surfing, θαλάσσιο ski και μικρά ιστιοπλοϊκά.


Θαλάσσιο Σκι

Η πρώτη μορφή του θαλασσίου σκι ήταν το "πλάνισμα" στο οποίο ο αθλητής ολίσθεναι στην  επιφάνεια του νερού δεμένος πίσω από ένα ταχύπλοο. Το θαλάσσιο σκι, είναι ένα συναρπαστικό άθλημα, για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλλου. Λίγες ώρες στο νερό φτάνουν για να μυηθεί κάποιος στα βασικά.


Kite Surfing

Είναι το πιο πρόσφατο extreme θαλάσσιο σπορ στο οποίο εμπλέκονται, ο άνεμος, μία κοντύτερη σανίδα από το windsurfing και η επιθυμία για πτήσεις.  Ειδικά το νησί της Εύβοιας διαθέτει παραλίες με δυνατό άνεμο όλο το χρόνο. Γι’  αυτόν τον λόγο αλλά και για το ότι βρίσκεται κοντά στην Αθήνα, το άθλημα αυτό προσελκύει μεγάλο αριθμό επισκεπτών στην Εύβοια.
Ιδανικές παραλίες για Kite είναι η παραλία της Λιανής Άμμου στη Χαλκίδα, στο Λευκαντί του Βασιλικού, στο Πευκί της Β. Εύβοιας, αλλά κυρίως στο Μαρμάρι & στην Κάρυστο στη Ν. Εύβοια.

 


Ελευθερη Κατάδυση και Ψάρεμα

Η γεωγραφική θέση της Εύβοιας, η ακτογραμμή και η διαμόρφωση του βυθού αποτελούν τα κατάλληλα στοιχεία που χρειάζονται, ώστε να μπορεί να παρέχει τη δυνατότητα για εκπληκτικές καταδύσεις 365 μέρες το χρόνο, ανεξαρτήτως των καιρικών συνθηκών. Η ιδιαίτερη γεωγραφική της θέση και τα κατά τόπους ισχυρά μόνιμα ρεύματα, συντελούν στη διατήρηση της εξαιρετικά πλούσιας υποβρύχιας βιοποικιλότητας της ευρύτερης περιοχής.

Τα πιο γνωστά καταδυτικά σημεία, όπου σε κάποια από αυτά υπάρχουν και πιστοποιημένοι όμιλοι/σχολεία και προσφέρουν όλα όσα χρειάζεται ο επισκέπτης για την κατάδυσή του, βρίσκονται στη Ν .Εύβοια στους Αγ. Αποστόλους, στο Μαρμάρι και στην Κάρυστο, καθώς και στην Κ. Εύβοια σε περιοχές της Χαλκίδας και της Κύμης, ενώ στην Β. Εύβοια, στα Λιχαδονήσια, στο Αρτεμίσιο, στο Αχλάδι και στο Πήλι, αλλά και βέβαια στη Σκύρο, όπου υπάρχουν   εντυπωσιακές υποθαλάσσιες σπηλιές έτοιμες να τις εξερευνήσετε.

Η χαρά του ερασιτέχνη ψαρά βρίσκεται στις πολλές παραλίες και παραθαλάσσιες περιοχές των νησιών, ιδιαίτερα όμως στα νησάκια στον κόλπο της Καρύστου και στο στενό του Κάβο Ντόρο, όπου ο χρόνος που θα διαθέσει ο επισκέπτης ψαράς θα τον ανταμείψει με ¨μεγάλα μεγέθη¨ ψαριών.

Στην Εύβοια λειτουργούν τα ακόλουθα καταδυτικά κέντρα:

HOULIERIS DIVING CHALKIS

SPORT APOLLON και

THALASSA DIVING στη Χαλκίδα.

DIVING TRAVEL στην Αιδηψό.

LIHADONISIA DIVING CENTER στη Λιχάδα.

KALAMOS DIVERS στην Κύμη.

DIVE IN EVIA και KARYSTOS DIVE CENTER στην Κάρυστο.

SKYROS DIVING CENTER στη Σκύρο.

Petries Divers School στους Αγίους Αποστόλους,Πετριές


Καθημερινές εκδρομές με σκάφος

Σε διάφορες παραθαλάσσιες πόλεις της Εύβοιας,τουριστικά γραφεία αλλά και ιδιώτες θαλάσσιων σκαφών (πιστοποιημένοι), διοργανώνουν ημερήσιες εκδρομές/ταξίδια αναψυχής και ψαρέματος. Στα ταξίδια αυτά διοργανώνονται παιχνίδια στη θάλασσα και άλλες δραστηριότητες, καθώς επίσης περιλαμβάνουν και γεύμα.Τα ταξίδια διαρκούν από μερικές ώρες, έως και όλη την ημέρα.Δεν υπάρχει επισκέπτης που να μην μείνει ενθουσιασμένος.

 

Ιστορία της Χαλκίδας

 

…άνδρας θ’ οι πίνουσι ύδωρ ιερής Αρεθούσης

 

(Στράβων Γεωγραφικά C449)

 

Η πόλη της ιερής πηγής Αρέθουσας, η Χαλκίδα, χτισμένη πάνω στο στενό του Ευρίπου οφείλει την ετυμολογική ρίζα της ονομασίας της  στο ουσιαστικό Χαλκός και στα εργαστήρια επεξεργασίας του μετάλλου που υπήρξαν εκεί.

Η αρχαιότερη γραπτή μαρτυρία για την Χαλκίδα παραδίδεται στα Ομηρικά Έπη και συγκεκριμένα στο νηών κατάλογο της Ιλιάδας (Β’, 536-541). Ο Ελεφήνωρ, βασιλιάς των Χαλκιδέων, αρχηγός των Αβάντων από την Εύβοια, σύμφωνα με το Έπος τίθεται επικεφαλής των σαράντα πλοίων, που οι άρχοντες του νησιού συνεισφέρουν στον στόλο των Αχαιών, που εκστρατεύει στην Τροία.

Ο πρωτοελλαδικός οικισμός της Μάνικας (3000-1900 π.Χ.) ταυτίζεται με την προϊστορική Χαλκίδα.

Τη Μυκηναϊκή περίοδο ο οχυρός οικισμός της Γλύφας στη Βοιωτική ακτή, ο θολωτός τάφος στο Πέι, και οι θαλαμοειδείς ταφές με σπουδαία κτερίσματα, μας αποδεικνύουν την σημαντική ανάπτυξη της περιοχής.

Στους Γεωμετρικούς χρόνους (γύρω στο 900 π.Χ.) τοποθετείται η δημιουργία του οικισμού στο Βαθροβούνι (ταυτίζεται με τον Κάνηθο, την ακρόπολη των ιστορικών χρόνων), νοτιοανατολικά της σημερινής πόλης.  Η πόλις διοικείται αριστοκρατικά από τους φεουδάρχες Ιπποβότες.

Συμμετέχει στον αποικισμό της Δύσης ιδρύοντας το Ρήγιο και τη Νάξο στην Κάτω Ιταλία, την Όλυνθο, την Τορώνη και τη Μηκύβερνα στο Βόρειο Αιγαίο.

Η σημαντική στρατηγική της θέση θα τη βάλει  στο στόχαστρο των Αθηναίων ήδη από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ.. Συμμετέχει στην Β’ Αθηναϊκή Συμμαχία, αποστατώντας το 446 π.Χ., και ο ίδιος ο Περικλής επικεφαλής του Αθηναϊκού Στόλου την επαναφέρει στην τάξη, εγκαθιστώντας 2.000 Αθηναίους κληρούχους στα εδάφη της. Το 410 π.Χ. αποστατεί για άλλη μια φορά, οχυρώνοντας το στενό του Ευρίπου και αποκτά την ανεξαρτησία της. Το 334 π.Χ. τελεί υπό Μακεδονική πολιτική επιρροή, ενώ στα μισά του 3ου π.Χ. αιώνα δείχνει μια ισχυρή οικονομικά πόλη με Γυμνάσιο, Θέατρα, δύο λιμάνια και Αγορά γεμάτη καλλιτεχνήματα.

Την περίοδο της ρωμαιοκρατίας είναι το μεγάλο εμπορικό κέντρο του νησιού, αν και σταδιακά αρχίζει να χάνει την παλιά της αίγλη.

Η Βυζαντινή Χαλκίδα οχυρώνεται με τείχη και τάφρο, ενώ το 1082 ο Αλέξιος Α’ ο Κομνηνός επιτρέπει στους Ενετούς να την χρησιμοποιούν σαν εμπορική σκάλα. Την ίδια περίοδο αρχίζει και η ακμή της Giudecca, της εβραϊκής κοινότητας. Το 1204 την καταλαμβάνουν οι Φράγκοι και από το 1216 περνά στον έλεγχο των Ενετών.

Το 1461 μπροστά στον τουρκικό κίνδυνο η Χαλκίδα, το ενετικό Negroponte, ετοιμάζεται με ενίσχυση της οχύρωσης της να αντιμετωπίσει τους εισβολείς. Στις 12 Ιουλίου του 1470 την καταλαμβάνει ο Μωάμεθ ο Β' και ο τελευταίος Βάιλος, θα μαρτυρήσει, εκτελούμενος δια πριονισμού μπροστά στην έδρα του Λατίνου Πατριάρχη.

Το οθωμανικό Εγριμπόζ διατηρεί την εμπορική αίγλη του Μεσαίωνα. Το 1688  ο Μοροζίνι και Γουλιέλμος Κάινξμαρκ αποτυγχάνουν να την καταλάβουν από τους Τούρκους.

  

Κατά την Ελληνική Επανάσταση, η Χαλκίδα που ήταν έδρα του πασά, αποτελούσε με τα δύο φρούριά της (της Χαλκίδας και του Καράμπαμπα) απόρθητη πόλη.

Εν τούτοις στα τέλη Μαΐου και στις αρχές Ιουνίου του 1821, η πόλη πολιορκήθηκε από τους Έλληνες χωρίς επιτυχία και τον Ιούλιο ο Ομέρ Βρυώνης έφθασε στην περιοχή, κατά την πορεία του προς τα Βρυσάκια, όπου όμως αποκρούστηκε και ηττήθηκε, από τους Έλληνες που είχαν προλάβει να οργανώσουν στρατόπεδο, με επικεφαλής τον Αγγελή Γοβγίνα.

Στη μάχη αυτή διακρίθηκε ο Νικόλαος Κριεζώτης. Μετά τον θάνατο του Αγγελή Γοβγιού, στην ενέδρα στα Δυό Βουνά, αρχηγός στην Εύβοια γίνεται ο Ν. Κριεζώτης.

Η επανάσταση συνεχίστηκε με αμφίρροπα αποτελέσματα. Μεγάλη δοκιμασία ήταν οι εμφύλιες διαμάχες ανάμεσα στον Κριεζώτη και τον Διαμαντή Νικολάου, οπλαρχηγό του Ολύμπου, για την αρχηγία στο νησί. Μετά από νίκες του εναντίον του Ομέρ Μπέη στο Διακοφτί και στο Βατίτσι, ο Κριεζώτης πολιόρκησε την Κάρυστο. Όμως η άφιξη του τουρκικού στόλου διέλυσε το ελληνικό στρατόπεδο με αποτέλεσμα ο άμαχος πληθυσμός να καταδιωχτεί και να σφαγεί.

Ο Κριεζώτης αναγκάστηκε τότε να αποσυρθεί στη Σκόπελο.

 Τον Νοέμβριο του 1823 νέα πολιορκία της Χαλκίδας από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, με τη βοήθεια Ψαριανών πλοίων, περιορίζει τους Τούρκους στο φρούριο αλλά χωρίς αποτέλεσμα, όπως επίσης και η περισσότερο οργανωμένη επιχείρηση για την απελευθέρωσή της τους πρώτους μήνες του 1823.

Έτσι η Χαλκίδα αλλά και όλη η Εύβοια παρέμεινε στα χέρια των Τούρκων ακόμη και μετά την άφιξη του Καποδίστρια και μόνο μετά από συνθήκη στις 25-3-1833 παρεδόθη στην Ελλάδα.

Στις 20-3-1833 μετά την αναχώρηση του Ομέρ πασά από την Χαλκίδα για να μην παραστεί στην παράδοση, τον αντικαθιστά ο χατζή ισμαήλ μπέης.

Στις 7 Απριλίου 1833 ο εκπρόσωπος της Πύλης παραδίδει τη Χαλκίδα στον εκπρόσωπο της Ελλάδας Ιάκωβο Νερουλό Ρίζο.

Παρών κατά την παράδοση και ο Άγγλος Ναύαρχος κυβερνήτης του δρόμωνα που μετέφερε τους δύο άνδρες επισήμους στην Χαλκίδα ,οργισθείς μάλιστα για την ολιγόλεπτη καθυστέρηση του Χατζή Ισμαήλ Μπέη, ο οποίος προσέφερε τελικά τα κλειδιά του φρουρίου επί αργυρού δίσκου.

Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους η Εύβοια ακολούθησε τις τύχες του ελληνικού κράτους . Αναγνωρίστηκε ως ιδιαίτερη Νομαρχία με πρώτο Νομάρχη της τον Γ. Αινιάν , ο οποίος ίδρυσε αμέσως στη Χαλκίδα αλληλοδιδακτικό σχολείο και τυπογραφείο . Λίγο αργότερα κυκλοφόρησε στη Χαλκίδα η πρώτη εφημερίδα της Εύβοιας με τον τίτλο ' ΕΛΛΗΝ ' .

Πολλά χρόνια μετά την απελευθέρωση, η Χαλκίδα διατηρούσε τον ανατολίτικο χαρακτήρα της περιόδου της Τουρκοκρατίας. Το 1885 όμως, όταν πρωθυπουργός ήταν ο Χ. Τρικούπης και Δήμαρχος ο Ηρ. Γαζέπης, άρχισε η κατεδάφιση του τείχους της Χαλκίδας και η κάλυψη της τάφρου με το υλικό της κατεδάφισης.

Έτσι η Χαλκίδα αρνήθηκε μια μακρόχρονη και σημαντική περίοδο της ιστορίας της και έχασε τη δυνατότητα να παραμείνει μια από τις πιο γραφικές πόλεις της σύγχρονης Ελλάδας .

Μετά την απελευθέρωση της χώρας, άρχισε να αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς και το 1835 ήταν ένα από τα λιμάνια με την μεγαλύτερη κίνηση και με ναυπηγείο μικρών σκαφών. Το 1856 στο νηολόγιό της είχαν εγγραφεί 25 πλοία και ο πληθυσμός της από 10.000 το 1853 αυξήθηκε στις 15.500 το 1889.

Στους Βαλκανικούς πολέμους η Εύβοια διακρίθηκε χάρη στη δράση του Συντάγματος Πεζικού Χαλκίδας. Πολύ γνωστός είναι ο θρίαμβος του Ευβοέα ταγματάρχη Βελισσαρίου στη μάχη στο Μπιζάνι. Λίγο αργότερα η Μεραρχία Χαλκίδας αποβιβάστηκε στην απελευθερωμένη Σμύρνη, για να πάρει μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία.

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 κατέπλευσαν στη Χαλκίδα πρόσφυγες από την ελληνική Ανατολή. Οι περισσότεροι από αυτούς εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Νέα Αρτάκη και τη Νέα Λάμψακο και σε προσφυγικούς συνοικισμούς στη Χαλκίδα και στην Αμάρυνθο.

Στη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου πολέμου η Εύβοια βομβαρδίστηκε από γερμανικά αεροπλάνα. Τον Απρίλιο του 1941 γερμανικός στρατός εισήλθε στην ευβοϊκή πρωτεύουσα και η γερμανική διοίκηση εγκαταστάθηκε στο 'Κόκκινο Σπίτι'.

Στην περίοδο της κατοχής σε όλη την Εύβοια είχαμε σημαντική δράση των αντιστασιακών οργανώσεων και ιδιαίτερα στη Λαμπούσα, τη Στενή και το Βατώντα. Στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, έγιναν μεγάλες αγριότητες σε όλο το νησί. Επιβεβαιώθηκε έτσι για άλλη μια φορά, ότι ένας εμφύλιος πόλεμος είναι τόσο χειρότερος από έναν εθνικό, όσο ένας εθνικός πόλεμος είναι χειρότερος από την ειρήνη.

Η ανάπτυξη της Εύβοιας μετά την απελευθέρωση υπήρξε συνεχής και αξιόλογη, τόσο στον οικονομικό όσο και στον πνευματικό τομέα.

Η Χαλκίδα διαθέτει αρκετά αξιόλογα και σημαντικά αξιοθέατα.

Στην είσοδό της υπάρχει η νέα εντυπωσιακή Καλωδιακή (κρεμαστή) Γέφυρα ένα σύγχρονο τεχνολογικό επίτευγμα οποία συμβάλλει στην ευκολότερη προσέγγιση της πόλης και στην αποφυγή της κυκλοφοριακής συμφόρησης στο κέντρο της.

Η Παλιά Κινητή Γέφυρα χρησιμοποιείται από τους επισκέπτες ως σημείο παρατήρησης της παλιρροιακής εναλλασσόμενης κίνησης των νερών του Ευβοϊκού. Στην σημερινή της μορφή κατασκευάστηκε το 1962.Στην πόλη υπάρχουν επίσης αρχαιολογικό και λαογραφικό μουσείο.

Το Δημαρχείο το οποίο στεγάζεται στο Μέγαρο Κότσικα. Δεσπόζει στην παραλία της πόλης με την όμορφη αρχιτεκτονική του και τη θαυμαστή ισορροπία των όγκων.

Το Κόκκινο Σπίτι της οικογένειας Μάλλιου κοσμεί το Κρηπίδωμα στη βόρεια πλευρά της παραλίας της πόλης. Χτίστηκε το 1884 από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Φλεγκίς. Ανήκει στο Δήμο Χαλκιδέων.

Το  Αρχαιολογικό Μουσείο περιλαμβάνει ευρήματα από ανασκαφές που  έχουν γίνει σε διάφορα σημεία της Εύβοιας και κυρίως στην Ερέτρια. Το Λαογραφικό Μουσείο περιλαμβάνει σπάνια αντικείμενα, όπλα, νομίσματα, παραδοσιακές ενδυμασίες, τον τρόπο ζωής στην πόλη και την ύπαιθρο κ.ά.

Στο Τουρκικό Τζαμί στεγάζεται βυζαντινή συλλογή, κυρίως από βυζαντινά και μεταβυζαντινά γλυπτά, ψηφιδωτά και κεραμικά, ενώ διάφορα έργα τέχνης εκτίθενται στην Δημοτική Πινακοθήκη.

Στο κέντρο της συνοικίας Κάστρο βρίσκεται η Μεσαιωνική Εκκλησία της  Αγίας Παρασκευής, Πρόκειται για βυζαντινό ναό που ανοικοδόμησαν οι Βενετοί τον 14ο αιώνα. Είναι η πολιούχος της πόλης και εορτάζεται κάθε χρόνο από τις 26 Ιουλίου ως τις 2 Αυγούστου.

 

Κάστρο Καράμπαμπα Χαλκίδας

 

Η θέση του Κάστρου ταυτίζεται από μερικούς μελετητές με την αρχαία πόλη Κάνηθο, καθώς σώζονται σποραδικά ίχνη κτισμάτων και τάφων, στην επιφάνεια του εδάφους. Ο λόφος πιθανότατα οχυρώθηκε για πρώτη φορά κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο, αλλά είναι βέβαιο ότι δεν είχε οχύρωση στους Βυζαντινούς χρόνους και κατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας και τους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας. Το φρούριο που σώζεται σήμερα οικοδομήθηκε από τους Τούρκους το 1684, με σκοπό την προστασία της Χαλκίδας από τους Βενετούς.

 Σχεδιάστηκε από τον Βενετό Gerolimo Galopo και η αρχιτεκτονική του είναι περισσότερο Ευρωπαϊκή και λιγότερο Τουρκική. Το φρούριο πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς από τον Μοροζίνι το 1688 και οι Τούρκοι κατόρθωσαν να διατηρήσουν την κυριότητά του έως την απελευθέρωση της Ελλάδας, οπότε και το παρέδωσαν στο Ελληνικό κράτος.
Το κάστρο Καράμπαμπα βρίσκεται σε λόφο της βοιωτικής ακτής, που ονομάζεται Φούρκα. Η θέση του είναι στρατηγική, καθώς ελέγχει τα στενά του Ευρίπου και την πόλη της Χαλκίδας. Η μορφή του είναι μάλλον βενετική, με στενόμακρο περίβολο, προσανατολισμένο Α-Δ, με προτείχισμα στη βόρεια πλευρά, τρεις προμαχώνες και έναν μεγάλο πύργο. Το νότιο τμήμα του τοίχου διατηρείται σε κακή κατάσταση. Αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη έχουν εντοιχισθεί σε αρκετά σημεία του περιβόλου. Ο πιο σύνθετος, εξαγωνικός προμαχώνας βρίσκεται στην ανατολική πλευρά, προς τη Χαλκίδα. Στις επάλξεις διατηρούνται δύο ρωσικά κανόνια του 19ου αιώνα. Η μοναδική πύλη του φρουρίου βρίσκεται στη ΝΑ πλευρά του τείχους, ενώ γύρω της έχουν οικοδομηθεί κτήρια στρατιωτικού χαρακτήρα.
Στον ανατολικό τοίχο του περιβόλου, μεταξύ της πύλης και του ανατολικού πύργου, βρίσκεται κωδωνοστάσιο, κτισμένο στη θέση όπου βρισκόταν η καμπάνα του συναγερμού του φρουρίου. Το μόνο καλά σωζόμενο κτίσμα μέσα στον περίβολο είναι ναός αφιερωμένος στον Προφήτη Ηλία, που χρονολογείται το 1895.

Το δυτικό άκρο του τείχους καταλαμβάνει επτάπλευρος πύργος, η μεγαλοπρεπέστερη αμυντική κατασκευή του φρουρίου.

Η είσοδος στον πύργο γίνεται από στενό καμαροσκεπή διάδρομο, που θυμίζει λαβύρινθο.

 

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ

 

· Το στενό του Ευρίπου και το παλιρροϊκό φαινόμενο

· Παραλία Χαλκίδας: Δημαρχείο,  Σπίτι με τα αγάλματα,  Κόκκινο Σπίτι (λειτουργεί ως Εστία Γνώσης,

  η οποία  κάθε χρόνο οργανώνει για μαθητές  Γυμνασίου και Λυκείου επιστημονικές και  διδακτικές

  δραστηριότητες στο χώρο των Μαθηματικών, της Αστρονομίας – Αστροφυσικήςκαι της Πληροφορικής.

· Αρχαιολογικό Μουσείο Χαλκίδας. Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη

· Πολιτιστικό κέντρο -Εργαστήρι Τέχνης

· Αρχοντικό Κριεζώτη όπου και τα Γενικά Αρχεία του Κράτους Ευβοίας

· Πύργος της σειρήνας (απομεινάρι της Μεσαιωνικής οχύρωσης της πόλης)

· Δικαστικό Μέγαροστη λεωφόρο Ελ. Βενιζέλου, αρχιτέκτων του οποίου ήταν ο Ματθαίος Καμάρας (1909)

· Τέμενος Εμίρ Ζάδε και μαρμάρινη κρήνη της ιδίας εποχής

· Οικία της οδού Παίδων και Οικία του Ενετού Βάιλου Χαλκίδας

· Πρωτοχριστιανική Βασιλική της Αγίας Παρασκευής και Ι. Ναός Άγίου Νικολάου

· Λαογραφικό μουσείο, που στεγάζεται στο μοναδικό απομεινάρι του περίφημου τείχους της πόλης

· Κάστρο Καρά Μπαμπά, κτισμένο στην βοιωτική ακτή της Χαλκίδας από τους Τούρκους, για να ενισχύσουν την αμυντική ικανότητα της Χαλκίδας κατά

  τον ενετοτουρκικό πόλεμο του 1684.

· Τάφος Γιάννη Σκαρίμπα, βρίσκεται έξω από το κάστρο Καράμπαμπα

· Ρωμαϊκή Παλαίστρα - Καμάρες - Ενετικό υδραγωγείο

· Ναός Αυλιδείου Αρτέμιδος. Σήμερα σώζεται η ρωμαϊκή φάση κατασκευής του ναού και του τεμένους που οι ερευνητές ταυτίζουν με το ναό, όπου η   
  Ιφιγένεια θήτευσε -κατά τον Παυσανία- ως πρώτη ιέρεια μετά την διάσωσή της από το τελετουργικό μαχαίρι του πατέρα-Αγαμέμνωνα, από την ίδια τη θεά.       

Ιστορία της Ερέτριας

 

Μελανηίς δ’ εκαλείτο πρότερον η Ερέτρια και Αρότρια

 

(Στράβων , Γεωγραφικά, C 447)

 

Στην αρχαιότητα ήταν η επόμενη, μετά τη Χαλκίδα, σημαντική πόλη του νησιού. Μετέχει με τις άλλες ευβοϊκές πόλεις στον Τρωϊκό Πόλεμο (Ιλιάδα, Β, 537) και τον 8ο αιώνα π.Χ. συμμετέχει στον αποικισμό των ακτών της Μακεδονίας, της Κέρκυρας, αλλά κυρίως της Δύσης. Λόγω των σημαντικών εμπορικών δραστηριοτήτων της γνωρίζει οικονομική άνθιση και την ίδια περίοδο ανεγείρεται στο ιερό τέμενος του Απόλλωνα ο πρώτος αψιδωτός ναός. Η Ερέτρια διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επεξεργασία του Ευβοϊκού αλφαβήτου και στη διάδοση του στην Δύση, μέσω του αποικισμού.

Στους αρχαϊκούς χρόνους εγκαθιδρύεται στην πόλη η αρχή των Αειναυτών, ενώ η πόλη έχει εξελιχθεί σε σημαντική θαλασσοκράτειρα δύναμη.  Στα τέλη του 6ου π.Χ. αιώνα στην θέση του παλαιότερου ναού του Απόλλωνα οικοδομείται  μνημειώδης περίπτερος δωρικού ρυθμού, ο οποίος καταστράφηκε από τους Πέρσες στην εισβολή του 490 π.Χ. Το δυτικό αέτωμα (510 π.Χ.) του ναού με παράσταση Αμαζονομαχίας κοσμούσε στο μέσον το σύμπλεγμα της αρπαγής της Αντιόπης από τον Θησέα (σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης).

Στον 5ο αιώνα π.Χ. χρονολογείται η πρώτη φάση του αρχαίου θεάτρου και της Θόλου, κυκλικού οικοδομήματος στην περιοχή της αρχαίας αγοράς της πόλης  Η Ερέτρια αποχωρεί από την Αθηναϊκή Συμμαχία στην οποία μετείχε το 411 π.Χ. συνάπτοντας συμμαχία με άλλες ευβοϊκές πόλεις, το Κοινό των Ευβοέων. Η μεγάλη οικονομική ευημερία τον 4ο και 3ο π.Χ. αιώνα αντικατοπτρίζεται στα μνημεία της. Η οικία των ψηφιδωτών είναι το κυριότερο αυτής της περιόδου. Μετά  το 338 π.Χ. περνά στην επιρροή του Φιλίππου Β’. Ανάμεσα στο 295 και το 268 π.Χ. ο Κυνικός φιλόσοφος Μενέδημος, δάσκαλος του Αντιγόνου Γονατά, ιδρυτής της Ερετριακής  φιλοσοφικής σχολής, κυβερνά την πόλη, ενώ το 198 π.Χ. η πόλη καταστρέφεται από τους Ρωμαίους.

Το 1834 το νεοσύστατο ελληνικό βασίλειο αποφασίζει την ίδρυση νέας πόλης στον ερειπιώνα της παλαιάς Ερετρίας αναθέτοντας την εκπόνηση του πολεοδομικού σχεδίου στον Βαυαρό Σάουμπερτ συνεργάτη του Κλεάνθη, διανέμοντας τη γη σε Ψαριανούς αγωνιστές, ανάμεσα στους οποίους και η οικογένεια του Κωνσταντή Κανάρη.

Σήμερα η Ερέτρια αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα του νησιού, χάρη στο σημαντικό αρχαιολογικό της χώρο, στις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, τις θαυμάσιες παραλίες της, την πυκνή  σύνδεση με την Αττική μέσω πορθμείου με τη σκάλα Ωροπού, τις ταβέρνες, τα ουζερί, τις παμπ και τα καφενεία. 

Τα νεότερα χρόνια κατοικήθηκε από  μικρασιάτες πρόσφυγες.

 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΕΤΡΙΑΣ


· Λουτρά στην περιοχή του Λιμανιού 3ος αιώνας π.Χ. πρώτη φάση.

· Ιερό Ίσιδος νοτιοανατολικά της πόλης πρώτη φάση 4ος π.Χ. αιώνας δεύτερη οικοδομική φάση μετά το 198 π.Χ.

· Κάτω Γυμνάσιο νοτιοανατολική πλευρά της πόλης πρώτη φάση 4ος π.Χ. αιώνας

· Δυτική Πύλη πρώιμη αρχαϊκή περίοδος, Ιερό Άρεως τελευταία φάση 2ος π.Χ. αιώνας

· Ανάκτορο τελευταία φάση 5ος π.Χ. αιώνας, Ναός Διονύσου 4ος π.Χ. αιώνας, Άνω Γυμνάσιο

· 4ος π.Χ. αιώνας, Θεσμοφόριο (ιερό Δήμητρας) 3ος π.Χ.αιώνας

· Τάφος των Ερώτων, τάφος μακεδονικού τύπου, 4ος π.Χ. αιώνας

· Τάφος Μακεδονικού τύπου στο Κοτρώνι

· Ανασκαφή παλαιοχριστιανικής βασιλικής στη θέση Αγία Κυριακή, 3 χλμ ΝΑ της πόλης

 

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ερετρίας, κοντά στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας πόλης εκτίθενται τα ευρήματα από τις ανασκαφές στην πόλη, καθώς και αυτά από τις ανασκαφές στο Λευκαντί και την Αμάρυνθο.

 

 

Νότια Εύβοια -  Καρυστία

 

Η αρχή της ιστορίας της Καρύστου θα πρέπει ίσως να τοποθετηθεί στην Εποχή του Λίθου. Στο σπήλαιο της Αγίας Τριάδας και στις απέραντες γαλαρίες του έχει επισημανθεί η ύπαρξη νεολιθικού οικισμού. Σύμφωνα με την παράδοση, η Κάρυστος ιδρύθηκε από τους Δρύοπες, που προέρχονταν από τον Παρνασσό, αργότερα όμως κατοικήθηκε από τους Aβαντες.

Η Κάρυστος πήρε μέρος στην Τρωική εκστρατεία και μνημονεύεται από τον Όμηρο μαζί με άλλες Ευβοϊκές πόλεις στον κατάλογο των Ελληνικών πλοίων. Στους ελληνοπερσικούς πολέμους και στη διάρκεια της εκστρατείας του Δάτη και του Αρταφέρνη οι Πέρσες κατέπλευσανστην Κάρυστο, που αντιστάθηκε ηρωικά. Τελικά όμως αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει και η περιοχή λεηλατήθηκε.

Στη συνέχεια η Κάρυστος υποχρεώθηκε να γίνει μέλος της Α'Αθηναϊκής Συμμαχίας, μετά από πολιορκία από τον Αθηναίοστρατηγό Κίμωνα. Έγινε μέλος και της Β΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας και είναι αξιοσημείωτο ότι είναι η μόνη Ευβοϊκή πόλη που δεν αποστάτησεαπό τη Συμμαχία μετά το 350 π.Χ. Πήρε μέρος στην Ομοσπονδία του "Ευβοϊκού συνεδρίου"και ακολούθησε την κοινή μοίρα των Ευβοϊκών πόλεων στην περίοδο της Μακεδονικής ακμής, αλλά και αργότερα στην περίοδο της Ρωμαϊκής κυριαρχίας. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους μάλιστα η Κάρυστος ήταν φημισμένη για το πράσινο μάρμαρο της. Η αρχαία πόλη έχει εντοπιστεί στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται η Παλαιοχώρα. Επίσης στο λιμάνι του Γεραιστού έχει ανασκαφεί ναός τουΠοσειδώνα. Στους Βυζαντινούς χρόνους η γεωγραφική θέση της Καρύστου και ηάρτια οχύρωση του φρουρίου της προσδιόρισανκαι τη σπουδαιότητα της. Στην περίοδο της φραγκοκρατίας η Καρυστία αποτέλεσε αυτόνομο φεουδαρχικό κλήρο.

Από εδώ ξεκίνησε τη δράση του ο ιππότης Λικάριος, μια θρυλική μορφή της μεσαιωνικής Εύβοιας. Ο Λατίνος ιππότης, που ήταν δυσαρεστημένος με τους Βενετούς, συνεργάστηκε με το βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο και αποτόλμησε επίθεση εναντίον του Κόκκινου Κάστρου της Καρύστου. Ο Λικάριος εκπόρθησε το κάστρο και για ανταμοιβή ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου του παραχώρησε σαν φέουδο ολόκληρο το νησί. Επιχείρησε μάλιστα ο γενναίος ιππότης να καταλάβει και την ίδια την Ευβοϊκή πρωτεύουσα, το απόρθητο Νεγροπόντε, χωρίς όμως επιτυχία. Τελικά περιορίστηκε να καταλάβει το κοντινό ισχυρό κάστρο του Ληλάντιου Πεδίου, το οποίο και επέλεξε για μόνιμη κατοικία του.

Το 1470 μ. Χ. η Κάρυστος καταλήφθηκε μαζί με την υπόλοιπη Εύβοια από τους Τούρκους. Όταν οι Βενετοί στη διάρκεια του δεύτερου τουρκοβενετικού πολέμου μετέφεραν χριστιανικά στρατεύματα στο στενό του Ευρίπου, επαναστάτησαν και οι κάτοικοι ορισμένων χωριών της Νότιας Εύβοιας. Οδηγημένοι λοιπόν από τον ντόπιο οπλαρχηγό Νικόλαο Καρυστινό, προσπάθησαν να εκπορθήσουν το κάστρο της Καρύστου, χωρίς όμως να το επιτύχουν τελικά.
Στην περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ο επίσκοπος Καρύστου Νεόφυτος ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα για την οργάνωση μιας εκστρατείας για την απελευθέρωσητης Καρύστου.Δυστυχώς όμως απέτυχαν οι διαδοχικές προσπάθειες του Νικόλαου Κριεζώτη, του Ηλία Μαυρομιχάλη και του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Ο τελευταίος μάλιστα κατόρθωσε να πολιορκήσει το φρούριο της πόλης, η προσπάθεια του όμως δεν ολοκληρώθηκε λόγωδιαταγής της κεντρικής διοίκησης του Αγώνα. Μια δεύτερη πολιορκία της Καρύστου έγινε και από το Νικόλαο Κριεζώτη, η αποβίβαση όμως τουρκικών ενισχύσεων έθεσε τέλος και μάλιστα τραγικό στην προσπάθεια, γιατί ο Ομέρ μπέης της πόλης προχώρησε σε μεγάλες αγριότητεςσε βάρος του άμαχου ελληνικού πληθυσμού της περιοχής.

Ο Νικόλαος Κριεζώτης αποτόλμησε και μια τρίτη πολιορκία που διήρκησε έξι μήνες, έμεινε όμως χωρίς αποτέλεσμα και ακολούθησαν φοβερές σκηνές αγριότητας από τη πλευρά των Τούρκων. Αργότερα η Κάρυστος αποτέλεσε στόχο και του φιλέλληνα στρατηγού Φαβιέρου, ο οποίος επιτέθηκε εναντίον της χωρίς όμως επιτυχία.

Από τη νεότερη ιστορία της Καρύστου αξιοσημείωτη είναι η διαμόρφωση της σύγχρονης πόλης από τον Βαυαρό αρχιτέκτονα Μπίρμπαχ, μετά από εντολή μάλιστα του βασιλιά Όθωνα γι' αυτό και η πόλη ονομαζόταν Οθωνούπολη μέχρι το 1862, οπότε και ξαναπήρε το αρχαίο όνομα της. Έτσι η Κάρυστος απέκτησε ένα άριστο ρυμοτομικό σχέδιο, με μεγάλους δρόμους, πλατείες και μια θαυμάσια προκυμαία.


ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

· Το Κοκκινόκαστρο-CastelloRosso, χτίστηκε από Λομβαρδούς στις αρχές του 13ου αιώνα, πάνω στην αρχαία ακρόπολη, σε εξαιρετικά οχυρή και

   δυσπρόσιτη θέση, Χρησιμοποιήθηκε από όλους τους μετέπειτα κατακτητές. Γύρω από το κάστρο της μεσαιωνικής περιόδου απλωνόταν η περίφημη 

   καστροπολιτεία. Πίσω από το κάστρο σώζεται το ενετικό Υδραγωγείο.

· Το Μπούρτζι, διώροφο οχυρό στο λιμάνι της Καρύστου, κτίστηκε επίσης το 13ο αιώνα. Είναι από τα λίγα του είδους του και διατηρείται σε πολύ καλή

   κατάσταση. Ως υλικό χρησιμοποιήθηκαν μαρμάρινοι δόμοι από το Ναό του Απόλλωνος, που βρισκόταν στο εμπορικό κέντρο της πόλης (Εβραίικα).

· Η Βιβλιοθήκη και το Αρχαιολογικό Μουσείο-Στην ανατολική πλευρά της παραλίας δεσπόζει το Γιοκάλειο – δωρεά της οικογένειας Κότσικα- πολιτιστικό

  κέντρο που φιλοξενεί τη Βιβλιοθήκη και το Αρχαιολογικό Μουσείο και περιλαμβάνει εκθέματα από την περιοχή της Καρυστίας όλων των περιόδων, καθώς και 

  τα σπουδαιότερα  ευρήματα από την ανασκαφή του Δρακόσπιτου στην κορυφή της Όχης.

· Μια επίσκεψη στο Καρυστινό σπίτι (Συλλογή Δεληγιώργη) θα μας δώσει εικόνα της  ζωής της τοπικής κοινωνίας στο παρελθόν.

· Η πολεοδομία της σημερινής Καρύστου με την άριστη ρυμοτομία οφείλεται στον Όθωνα και το Βαυαρό μηχανικό Birbach, που σχεδίασε τη νέα πόλη με

  οριζόντιους και κάθετους δρόμους. Προς τιμή του η πόλη ονομάσθηκε Οθωνούπολη μέχρι το 1862, οπότε ξαναπήρε το αρχαίο της όνομα. 

· Καταφύγιο της Όχης

· Δρακόσπιτο Όχης
 

Το κύριο χαρακτηριστικό της Καρυστίας είναι τα περίφημα δρακόσπιτα. Πρόκειται για οικοδομήματα, μεγάλων διαστάσεων, κατασκευασμένα από μεγάλες πλάκες γκριζωπού ασβεστολίθου, χωρίς κονίαμα,  κτισμένα με τόλμη και γνώση.

Στην ευρύτερη περιοχή  έχουν περιγραφεί πάνω από 20 δρακόσπιτα και η ηλικία τους κυμαίνεται μεταξύ του 7ου και 2ου π.χ. αιώνα.

Οι ντόπιοι τα ονομάζουν Ντραγκό ή Δραγκό,  θεωρώντας τα έργα και κατοικίες  των υπερφυσικών δράκων.

Εκείνο, όμως που βρίσκεται στην κορυφή της Όχης είναι το σπουδαιότερο και καλύτερα συντηρημένο. Έχει διαστάσεις 4,85 μ Χ 9,80 μ. και η είσοδος είναι στη μεγάλη πλευρά σε αντίθεση με τους αρχαίους ναούς όπου η είσοδος είναι στη μικρή πλευρά.

Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος κατασκευής της στέγης, ο λεγόμενος εκφορικός. Οι πέτρες της οροφής εισχωρούν εσωτερικά η μία στην άλλη και σχηματίζουν ένα κατασκεύασμα που θυμίζει αναποδογυρίσματη σκάφη. Κρίνοντας από τα ευρήματα ισχύει αναμφισβήτητα η άποψη ότι ήταν ναός, τόπος λατρείας. Με τα δρακόσπιτα ασχολήθηκε κυρίως οκαθηγητής Ν.Κ.Μουτσόπουλος.

 

· Οι Κολώνες στην Όχη. Αρχαίες ρωμαϊκές κολώνες  με μήκος 10 μέτρων και διάμετρο 2 μέτρων και φθάνει στο Καταφύγιο, μετά από πορεία τριών περίπου ωρών.



Βυζαντινές εκκλησίες


Λίγες αλλά αξιόλογες είναι οι Βυζαντινές εκκλησίες της περιοχής. Το τελευταίο Βυζαντινό μνημείο στην περιοχή της Καρύστου από την πρό της Φραγκοκρατίας εποχή είναι ο ναός του Αγίου Ταξιάρχη (1170μ.Χ.). Στη περιοχή Αετός συναντάμε σε πολύ καλή κατάσταση το μοναστήρι του Αη-Γιώργη του Μαύρου χτισμένο το 1260. Στον Άγιο Δημήτριο βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου χτισμένη μεταξύ 13ου και 14ου αιώνα. Στο χωριό Λενωσαίοι βρίσκεται η εκκλησιά της Παναγιάς χτισμένη το 1280.

Η σπηλιά της Αγίας Τριάδας


Η σπηλιά της Αγίας Τριάδας (5 χιλιόμετρα από την Κάρυστο) είναι σχηματισμένη από ένα υπόγειο ποταμό που έχει κατεύθυνση από Βορειοανατολικά προς Νοτιοδυτικά και καταλήγει δίπλα στην εκκλησία και είκοσι μέτρα περίπου χαμηλότερα από την είσοδο της Σπηλιάς. Το νερό από αιώνων διάβα του έχει σχηματίσει, αλλού στενές χαράδρες, αλλού ευρύχωρους θαλάμους καθώς και καταρράκτες, σουβάλες και μαίανδρους.

Ο ναός του Απόλλωνα


Ένα τετράγωνο πιο μέσα από το λιμάνι της Καρύστου, βρίσκεται ένα εντυπωσιακό βάθρο αρχαίου ναού από λευκά μάρμαρα. Οι ειδικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι υπήρχε ναός εκεί αφιερωμένος στον Απόλλωνα όχι παλαιότερος του 4ου π.Χ. αιώνα και διατηρημένος μέχρι της ρωμαϊκής εποχής. Υπολογίζεται ότι πολλά μάρμαρα του έχουν χρησιμοποιηθεί στο χτίσιμο του παραλιακού φρουρίου (Μπούρτζι) όπου είναι εντοιχισμένη και μαρμάρινη ανάγλυφη παράσταση ακόμη.

 

ΧΟΡΟΣ & ΤΡΑΓΟΥΔΙ


Από τα χωριά της Καρύστου, γεννήθηκαν αυτοδίδακτοι οργανοπαίχτες που έπλασαν τραγούδια του χορού. Η λύρα, η τσαμπούνα και το νταούλι, ήταν τα κύρια όργανα. Αργότερα προστέθηκε το λαούτο και το βιολί. Φωνή τσαμπούνας και κλαρίνου βγάζουν και τα φύλλα του κισσού, της κουμαριάς και της λεμονιάς, όταν παίζονται με μαεστρία από τους ντόπιους μουσικούς. Ο πιο γνωστός χορός, μνημείο της νησιωτικής μας παράδοσης, είναι ο καβοντορίτικος ή σταυρωτός. Άλλοι χοροί είναι ο μυλωνιάτικος και ο καρυστινός μπάλλος.

 


Αντιά Νότιας Εύβοιας

Μια σφυριχτή γλώσσα υπό εξαφάνιση

 

Σ’ ένα μικρό χωριό της νότιας Εύβοιας, τα Αντιά, οι μόλις 50 κάτοικοι έχουν ένα δικό τους, πρωτότυπο τρόπο επικοινωνίας: τη σφυριχτή γλώσσα.

Τα σφυρίγματα αντικαθιστούν τις λέξεις και οι μεγαλύτερης ηλικίας κάτοικοι, που εκπαιδεύτηκαν από μικροί να χρησιμοποιούν την ιδιότυπη αυτή μορφή έκφρασης, συνεννοούνται μ’ έναν μοναδικό, σχεδόν ακατάληπτο τρόπο.

Στον συγκεκριμένο τρόπο επικοινωνίας, το σφύριγμα χρησιμοποιείται ως μέσο μίμησης του λόγου και επίτευξης της επικοινωνίας από απόσταση μεταξύ των χρηστών τους. Οι ήχοι ακολουθούν τους τόνους της ομιλούσας γλώσσας της κάθε περιοχής, προκειμένου να γίνονται πιο εύκολα κατανοητές από τους χρήστες. Χρήση σφυριχτής γλώσσας συναντάται, μεταξύ άλλων, σε χωριά της Ισπανίας, της Γαλλίας και της Τουρκίας.

Δεν είναι γνωστό από πότε χρησιμοποιείται η σφυριχτή γλώσσα στην περιοχή αυτή της Εύβοιας. Σύμφωνα, πάντως, με τα λεγόμενα των κατοίκων, η γλώσσα χρησιμοποιείται ήδη από τα προϊστορικά χρόνια. Επίσης, όπως υποστηρίζουν, η συγκεκριμένη μορφή επικοινωνίας “γεννήθηκε” από την ανάγκη τους να μιλάνε ο ένας με τον άλλο, από τη μία άκρη του βουνού στην άλλη. Εντυπωσιακό είναι, πάντως, το γεγονός ότι, είναι οι μοναδικοί κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής (και όλης της Ελλάδας κατ’ άλλους) που χρησιμοποιούν τη σφυριχτή γλώσσα.

“Η διαφορά είναι ότι τότε, μόλις 30 χρόνια πριν, οι κάτοικοι του χωριού μιλούσαν πολύ περισσότερο τη σφυριχτή γλώσσα. Το ντοκιμαντέρ που παρουσιάζω, σήμερα, αφορά σ’ έναν τρόπο επικοινωνίας, που κοντεύει να χαθεί”, εξηγεί η δημιουργός της ταινίας “Το χωριό που σφυρίζει”.

Οι κάτοικοι χρησιμοποιούν τη σφυριχτή γλώσσα περισσότερο αποσπασματικά και δύσκολα μπορούν να σχηματίσουν ολοκληρωμένες προτάσεις. Γιατί τώρα υπάρχουν  τα τηλέφωνα.

 

Ιστορία Κύμης

 

Η Κύμη βρίσκεται στη  μέση της ανατολικής πλευράς της Εύβοιας και έχει ιστορία αιώνων ως ναυτική πόλη. Από την εποχή του αποικισμού στην αρχαιότητα είναι γνωστές δύο ομώνυμες πόλεις: η Κύμη της Αιολίδας και η Κύμη (Cuma) της Καμπανίας, που θεωρείται η πρώτη ελληνική αποικία στη Δύση. Αξίζει να σημειωθεί, γεγονός που αποδεικνύει την ακμή της δεύτερης αυτής αποικιακής πόλης, ότι όταν καταστράφηκε, από την έκρηξη του Βεζούβιου, ξαναχτίστηκε ως νέα Πόλη, η γνωστή Νάπολη της Ιταλίας. Χαρακτηριστικό της πολιτιστικής ακμής της είναι η ύπαρξη της αρχαίας μάντισσας Κυμαίας Σίβυλλας, που έχει απαθανατίσει ο Μιχαήλ Άγγελος στις περίφημες τοιχογραφίες του στην οροφή της Καπέλα Σιξτίνα.

Από τα μέσα του 19ου αιώνα ως τις αρχές του 20ου είναι η εποχή που η Κύμη γνώρισε μέρες νεότερης ακμής στον οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό τομέα, εξαιτίας του διαμετακομιστικού εμπορίου που διεξήγαγε με εμπορικά κέντρα του Εύξεινου Πόντου και της Γαλλίας. Κυμαίοι καραβοκύρηδες μεταφέρουν τα προϊόντα της Κύμης και ιδιαίτερα το φημισμένο μαύρο κρασί της στα λιμάνια αυτά και κυρίως στη Μασσαλία, όπου το αγοράζουν οι Γάλλοι για να χρωματίζουν τα δικά τους κρασιά. Στην Κύμη αρχίζει να εισρέει χρήμα, έρχονται νέες αντιλήψεις με τη διεύρυνση του νου από την επαφή με τα αναπτυγμένα ευρωπαϊκά κέντρα, και αναπτύσσεται αστική συνείδηση. Αυτό φαίνεται καθαρά στα κτήρια, στην κουμιώτικη φορεσιά με τις αναγεννησιακές επιδράσεις που φέρει, στην οικοτεχνία, στον τρόπο ζωής. Σε αυτή την ιστορική περίοδο αναφέρεται το Λαογραφικό Μουσείο Κύμης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι Κυμαίοι στην καταγωγή τους ήταν ο διεθνούς φήμης γιατρός Γεώργιος Παπανικολάου, γνωστός από το ομώνυμο τεστ πρόωρης διάγνωσης του καρκίνου της μήτρας, ο χαράκτης Δημήτριος Γαλάνης μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, ο ταγματάρχης Ιωάννης Βελισσαρίου, ελευθερωτής των Ιωαννίνων στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, ο λογοτέχνης Βασίλης Λούλης, ο Παύλος Νιρβάνας (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Πέτρου Κουμιώτη), από καταγωγή του πατέρα του, και οι σύγχρονοι Ιάννης Ξενάκης, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, και Νίκος Μουζέλης οικονομολόγος, και πολλοί άλλοι επιστήμονες, άνθρωποι των Γραμμάτων και καλλιτέχνες.

 

Βόρεια Εύβοια

 

 

…και Ελλοπία δ’ωνομάσθη από Έλλοπος του Ίωνος

 

(Στράβων, Γεωγραφικά, C445)

 

Η Αιδηψός, η Ιστιαία, οι Ωρεοί, Ελύμνιον, Οροβιές, Κύρινθος, Προκόπι

 

Είναι οι πιο γνωστές πόλεις της βόρειας Εύβοιας με την μεγαλύτερη ιστορία

 

Η Αιδηψός δεν είναι μια πόλη που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια. Αντίθετα, έχει το δικό της μερίδιο στην ιστορία, οι ρίζες της είναι βαθιές. Κατά την παράδοση είχε αποικιστεί από Ίωνες και της έδωσαν το όνομα «Ελλοπία» προς χάρη του Έλλοπα, γιού του Ίωνα. Αργότερα αναφέρεται ως «Αιδεψός», στα Μετεωρολογικά του Αριστοτέλη. Ο Πλούταρχος περιγράφει την κοινωνική ζωή που είχε αναπτυχθεί στην Αιδηψό, για την ευχάριστη διαμονή στην πόλη και στις διασκεδάσεις της, εξαίρει μάλιστα τη λαμπρή διατροφή με άφθονα ψάρια και πτηνά. Ο Στράβων αναφέρεται στην εμφάνιση νέων πηγών και στις ιαματικές ιδιότητές τους. Η Αιδηψός από τους παλαιότερους χρόνους ήταν γνωστή για τα χαλκουργεία της και ίσως αυτό δικαιολογεί, το ότι ήταν από τις λίγες πόλεις που είχαν δικό τους νόμισμα. Το νόμισμα αυτό, που απεικονίζει ο Ρήγας Φερραίος στη Χάρτα του, είχε χαραγμένο στη μία πλευρά, κάβουρα και στην άλλη ένα ψάρι συμβολίζοντας το θαλάσσιο πλούτο της περιοχής.

 

Ιστορία Ιστιαία

 

Η ύπαρξη της Ιστιαίας αναφέρεται από τον Όμηρο    (800 π.Χ.). Στην Ιλιάδα του διαβάζουμε ότι και Ιστιαιείς πήραν μέρος στην Τρωική εκστρατεία, περίπου το έτος 1193 π.Χ  με επτά πλοία . Η Ιστιαία , επίσης , μνημονεύεται από όλους σχεδόν τους σημαντικούς ιστορικούς φιλοσόφους και γεωγράφους. Γι’ αυτήν γράφουν ο Παυσανίας, ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Αριστοτέλης, ο Απολλόδωρος ο μέγας γεωγράφος, και ο ιστορικός και φιλόσοφος  Στράβων.

Το όνομα της Ιστιαίας λέγεται πως έχει προέλθει από την νύμφη Ιστιαία,  η οποία εμφανίζεται στα νομίσματα της πόλης από το 310-150 π.Χ. . Μια άλλη εκδοχή είναι να προήλθε από την λέξη «ιστίο», εξαιτίας της παραγωγής ιστών (=κατάρτια) από τα πανύψηλα δέντρα των γύρω δασών ή «ιστίων» (=πανιών) από την καλλιέργεια λιναριού στον εύφορο βορειοευβοϊκό κάμπο. Επί τουρκοκρατίας είχε μετονομαστεί σε «Ξηροχώρι». Μολονότι η ονομασία Ξηροχώρι δεν αναφέρεται πουθενά επίσημα , πιστεύεται προήρθε από τον κοντινό  ξηροπόταμο  «Ξηριά»  ή από το Ξηρόν  όρος μιας και η πόλη είναι χτισμένη στους πρόποδές του ή ακόμη και κατ’ ευφημισμόν αντί για «χλωροχώρι» μιας και ο κάμπος της είναι πάντα καταπράσινος .

Hπεριοχή της Ιστιαίας, υπάρχουν δείγματα ότι κατοικήθηκε ήδη από τα προϊστορικά χρόνια. Η πόλη άκμασε κυρίως τον 8ο π. Χ αιώνα εξαιτίας του εμπορίου και της ναυσιπλοΐας και απέκτησε δύναμη και  πλούτο. Η αρχαία  Ιστιαία  ήταν χτισμένη στους χαμηλούς λόφους που εκτείνονται από  την  περιοχή όπου στις μέρες μας υπάρχει η δεξαμενή της πόλης μέχρι  την διπλανή κωμόπολη των Ωρεών, με την οποία συνδέει κοινή ιστορία, μιας και οι δύο πόλεις ήταν παλαιά σχεδόν ενωμένες και γι’ αυτό στην ιστορία αναφέρονται μια με το ένα όνομα και μια με το άλλο. 

Στην  Ιστιαία και από τα πολλά αμπέλια της, ήθελαν οι αρχαίοι μύθοι να έχει ανατραφεί ο θεός Διόνυσος και η Άρτεμη, γι’ αυτό και ο Όμηρος την προσωνυμιάζει «πολυστάφυλο». Η Ιστιαία καταστράφηκε από τον Περικλή επειδή αποστάτησε από την Αθηναϊκή Συμμαχία και στην περιοχή της Ωρεού ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 2000 αθηναίοι κληρούχοι, ενώ οι ντόπιοι κάτοικοι εξορίστηκαν στη Θεσσαλία. 
Η ιστορία φέρει την Ιστιαία να ακμάζει ξανά στα χρόνια της Μακεδονικής κυριαρχίας. Η εύνοια των Μακεδόνων στην Εύβοια αποδεικνύεται και από το γεγονός της συμμετοχής στη Δελφική Αμφικτιονία,  μία θρησκευτική (και πολιτική) συμμαχία πανελλήνιου χαρακτήρα. Η συμμετοχή της πόλης στις πολιτικές εξελίξεις πιστοποιούνταν από το ότι έστελνε και αυτή   «Ιερομνήμονες», οι οποίοι για εκείνη την εποχή  ήταν ένα  είδος  προξένων με αρκετές αρμοδιότητες. Αυτή η σημαντική ανάπτυξη της Ιστιαίας κράτησε ως τα Ρωμαϊκά χρόνια. Στα Βυζαντινά χρόνια, όπως και άλλες Ευβοϊκές πόλεις έγινε οχυρό φρούριο.

Η Ιστιαία πέρασε κι αυτή στην κατοχή των Τούρκων τον 15ο αιώνα μ.Χ. και  τέσσερις αιώνες μετά συμμετείχε στην  απελευθερωτική επανάσταση του 1821,  με  αρχηγό  τον  Αγγελή  Γοβιό. Η μάχη της Ιστιαίας είναι από τις πρώτες μάχες των επαναστατημένων Ευβοέων, στις 8 Μαΐου 1821,  με πρώτο θανόντα σε αυτή τον Αθανάσιο Κορφιάτη, το όνομα του οποίου έχει το συγκρότημά μας. Η περιοχή ελευθερώθηκε σιγά σιγά από το 1833 και μετά καθώς κατά τη φυγή των Τούρκων από το νησί μας μεγάλα τμήματα γης (τσιφλίκια) πωλούνταν σε πλούσιους Έλληνες ή ξένους, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την εύφορη πεδιάδα και τα χωριά. Ο κοντινός οικισμός Άγ. Παντελεήμονας διατήρησε ακόμα και στις μέρες μας την παλιά του ονομασία «Τσιφλίκι».

 

Στα 1922 η περιοχή μας  δέχτηκε  πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή, οι οποίοι δημιούργησαν πολλά χωριά γύρω από την πόλη. Ο πιο κοντινός οικισμός είναι η Ν.Σινασσός, στην οποία εγκαταστάθηκαν άτομα από τη Σινασσό της Καππαδοκίας. Άλλα κοντινά χωριά που δημιουργήθηκαν ή εποικίστηκαν από πρόσφυγες είναι η Καστανιώτισσα (από την Εγκίν που βρίσκεται στα βάθη της Μ.Ασίας , σύνορα Τουρκίας και Ιράκ ), ο Ταξιάρχης (από το Μουρσαλή της Μ.Ασίας), ο Ν.Πύργος (από τον Πύργο, προάστειο της Κων/πόλεως). 
 

Το 1940 η Ιστιαία κατακτήθηκε και αυτή από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις και μετά από αυτή, όλη η περιοχή διχάστηκε και ταλαιπωρήθηκε από τον εμφύλιο του 1944-47. Από εκεί και μετά η ανάπτυξη της περιοχής άρχισε να γίνεται σταδιακά με την διεξαγωγή έργων στον βορειοευβοϊκό κάμπο. 
Σήμερα η περιοχή στηρίζεται στην αγροτική οικονομία, από την εκμετάλλευση του κάμπου,  και στον τουρισμό. Οι γύρω περιοχές έχουν μετατραπεί σε τουριστικά θέρετρα, αν και ακόμη ο ρυθμός ανάπτυξης είναι μικρός, διατηρώντας σε μεγάλο βαθμό την παρθενικότητα της περιοχής .

 

Αξιοθέατα

 

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Κυνηγετικού Συλλόγου Ιστιαίας 

Κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις μεταξύ των ομοειδών μουσείων στην Ελλάδα, ως προς τον αριθμό και την σπανιότητα των εκθεμάτων. 212 βαλσαμωμένα ζώα και περισσότερα είδη πτηνών διεγείρουν το ενδιαφέρον του επισκέπτη.  Το μουσείο αυτό, που θεμελιώθηκε το 1995,  βρίσκεται δίπλα στο ποδοσφαιρικό γήπεδο της πόλης, κοντά στον ποταμό Ξηριά. 

 

 

Το  Λαογραφικό Μουσείο του Εκπολιτιστικού  και Περιηγητικού Συλλόγου Ιστιαίας
Μέσα στην πόλη της Ιστιαίας, ο Εκπολιτιστικός και Περιηγητικός Σύλλογος Ιστιαίας, έχει δημιουργήσει μια λαογραφική Συλλογή, που περιλαμβάνει αντικείμενα καθημερινής χρήσης, έπιπλα και οικοσκευή, παραδοσιακά υφαντά και κεντήματα, αλλά και σπάνια αντικείμενα των προσφύγων που ήρθαν στην περιοχή μας μετά το 1922. Η έκθεση συνοδεύεται από πλούσιο  φωτογραφικό υλικό.

 

Παναγία Ντινιούς 

Το εκκλησάκι που ανάγεται στην περίοδο της Τουρκοκρατίας  , αλλά ανακαινίστηκε το 1951, βρίσκεται γύρω στα 6 χλμ έξω από την πόλη της Ιστιαίας μέσα σε καταπράσινο δάσος από πλατάνια , στις όχθες ενός παραπόταμου του Ξηριά που λέγεται Δινιόρεμα. Φιλοξενεί τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, την επωνομαζόμενη Ντινιούς (=επιστροφή) από την παράδοση που θέλει η Εικόνα να σώζει έναν χριστιανό που κατέφυγε στη Χάρη της όταν τον πυροβόλησε ο Τούρκος διώκτης του, επιστρέφοντας τη σφαίρα και σκοτώνοντας τον Τούρκο . Το σημάδι από τη σφαίρα σώζεται πάνω στο μέτωπο της Παναγίας. Στις 23 Αυγούστου εορτάζεται με μεγάλη επισημότητα και επίσης μεγάλο πανηγύρι.

Ο Ταύρος των Ωρεών και το Λαογραφικό  Μουσείο  του Εξωραϊστικού Συλλόγου

Στην κωμόπολη των Ωρεών (6 χλμ), διασώζεται στον περίβολο της εκκλησίας της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ελληνιστικός ταύρος σε στάση εφόρμησης, μήκους 3,2 μέτρων από θασιακό μάρμαρο. Ο ταύρος βρέθηκε θαμμένος στην παραλία τον Αύγουστο του 1965, έχει βάρος 6 τόνους και χρονολογείται στα 290-280 π.Χ. Θεωρείται ότι συμβολίζει την ισχύ της Πόλεως.

Ο εξωραϊστικός Σύλλογος της πόλης των Ωρεών, φέτος εγκαινίασε κι ένα λαογραφικό μουσείο, με εκθέματα από την καθημερινή ζωή των προγόνων μας που αξίζει τον κόπο να θαυμάσετε, το οποίο στεγάζεται στο παλιό κοινοτικό κτίριο.
 

Το Μεγάλο και το Μικρό Λιβάρι (=υδροβιότοπος ) στα Κανατάδικα Ιστιαίας

Στα 6 χλμ από την Ιστιαία υπάρχει η παραλία Κανατάδικα, στο άκρο της οποίας μπορούμε να συναντήσουμε τους υδροβιότοπους Μικρό και Μεγάλο Λιβάρι. Η περιοχή φιλοξενεί ποικιλία πτηνών και υδρόβιων. Παλαιότερα αποτελούσε καταφύγιο κύκνων που έρχονταν από το Βορρά και περνούσαν τον χειμώνα τους στην περιοχή μας, των οποίων ο πληθυσμός τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί από άγνωστη αιτία. 
 

Πύργος του ποιητή Δροσίνη και παράκτια οχυρά

Στο χωριό Γούβες, 12 χλμ από την Ιστιαία, διασώζεται κυκλικός πύργος που ανήκε στον παππού του ποιητή Δροσίνη, Κων/νο Πετροκόκκινο, αγοραστή του τσιφλικιού των Γουβών το 1831. Ο πύργος χτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Τούρκο ιδιοκτήτη, Ιμπραήμ Αγά και αποτελεί σύμβολο των Γουβών. Στην παραλία των Γουβών είναι χτισμένα παράκτια οχυρά πυροβολεία που έγιναν το 1938 επί δικτατορίας Μεταξά για να προστατεύσουν τον κόλπο του Παγασητικού και την πόλη του Βόλου από την επιδρομή των Δυνάμεων του Άξονα. 


Λαογραφικό Μουσείο Αγίου

Το Λαογραφικό Μουσείο Αγίου ιδρύθηκε το 2006 και μετά από πολύχρονες προσπάθειες εγκαινιάστηκε την 1-6-2013, στεγάζεται σε νεόκτιστο, νεοκλασσικό κτιρίο και είναι χώρος πολυθεματικός και ταυτόχρονα πολυλειτουργικός. Η συλλογή του αριθμεί 1000 περίπου εκθέματα , ενώ δίνεται η σπάνια ευκαιρία για Μουσείο στους επισκέπτες να περιεργαστούν σημαντικό μέρος των εκθεμάτων. Όλα τα εκθέματα προέρχονται από δωρεές των κατοίκων του χωριού και της ευρύτερης περιοχής.

 

Αρχαιολογική Συλλογή Αιδηψού

Η συλλογή φιλοξενείται στο κτίριο του ΕΟΤ στα Λουτρά Αιδηψού και είναι επισκέψιμη καθημερινά.

 

Η σπηλιά του Σύλλα στην Αιδηψό

Βρίσκεται στα Λουτρά Αιδηψού , κοντά στον Ι. Ν. Αγ . Φανουρίου. Πρόκειται για μικρή σπηλιά που ταυτίζεται με την παρουσία του Ρωμαίου στρατηγού Σύλλα στην Αιδηψό και την θεραπεία του από ποδάγρα, χρησιμοποιούταν στην εποχή του ως λουτρό και στην είσοδό της βρίσκονται μαρμάρινες στήλες με επιγραφές προς τιμήν Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Αποτελεί ένα από τα σωζόμενα ευρήματα της Ρωμαϊκής περιόδου. 

 

Ιστορία Ωρεών

 

Οι Ωρεοί μαζί με την Ιστιαία, είτε χωριστά είτε σαν ενότητα αποτελούν τον πυρήνα της ιστορίας της Β. Εύβοιας. Οι δύο πόλεις είναι πανάρχαιες και η παράλληλη ιστορία τους χάνεται στα βάθη των αιώνων. Η πόλη γνώρισε πολλούς κατακτητές στα 2.500 και πλέον χρόνια της καταγραμμένης ιστορίας της.

Σπαρτιάτες, Αθηναίοι, Μακεδόνες, Ρωμαίοι, Ενετοί, Οθωμανοί, πέρασαν κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα από τα εδάφη της. Οι πρώτες ενδείξεις κατοίκισης της περιοχής χρονολογούνται στους νεολιθικούς χρόνους.

Το φρούριο που χρησιμοποιήθηκε και στην περίοδο της Ενετοκρατίας αλλά και από τους Οθωμανούς ονομάζεται από τους πορτολάνους σαν Oreo, Loreo ή Oroz. Κάτω από το κάστρο των Ωρεών βρίσκεται η μονόχωρη μικρή μεταβυζαντινή εκκλησία του Αγίου Βασιλείου. Η ανασκαφή που έγινε μπροστά από την είσοδό της αποκαλυψε μία ταφή μέσα σε μαρμάρινη σαρκοφάγο (σήμερα μέσα στο ναό) την οποία οι μελετητές αποδίδουν στον Επίσκοπο Ωρεού Ιωάννη.
Ο ναός έχει την Αγία Τράπεζα του λαξευμένη στον βράχο. Τον Αύγουστο του 1965 βρέθηκε στην παραλία ένας μαρμάρινος ταύρος μήκους 3,2 μέτρων της Ελληνιστικής εποχής, που σήμερα βρίσκεται μέσα σε γυάλινο κουβούκλιο δίπλα από το ναό του Σωτήρος, στο λιμάνι.

Σε μια αίθουσα του Δήμου της πόλης φιλοξενούνται τα ευρήματα της Αρχαιολογικής Συλλογής των Ωρεών, τα οποία μαρτυρούν την παλιά αίγλη των Ωρεών της Ιστιαίας αλλά και της γύρω περιοχής.

 

Ιστορία Λίμνης

 

Το όνομα της Λίμνης Ευβοίας, προέρχεται από την ονομασία της αρχαίας πόλης «Ελύμνιον». Σύμφωνα με τη μυθολογία, στην αρχαία αυτή πόλη έγινε ο γάμος του Δία και της Ήρας. Το αρχαίο Ελύμνιον βρίσκονταν άλλοτε υπό την επίδραση της Χαλκίδας και άλλοτε της Ιστιαίας. Οι επιδρομές πειρατών αναγκάζουν τους κατοίκους να μεταφέρουν το 900 μ.Χ., το χωριό  στις θέσεις  Καστριά και Παναγιά. Τον  11ον αιώνα μ.Χ., ο Όσιος Χριστόδουλος επισκέπτεται το ερειπωμένο από τους πειρατές παραλιακό  Ελύμνιον. Στην άκρη  σήμερα της παραλίας υπάρχει το σπηλαιώδες εκκλησάκι του Οσίου. Στα χρόνια του ιππότη Λικάριου η ηπειρωτική πλέον Λίμνη  στη θέση Καστριά, βρίσκεται σε ακμή.Τον 16ον αιώνα αιγαιοπελαγίτες έποικοι καταφθάνουν στο παραλιακό Ελύμνιον. Τότε μεταφέρεται ξανά το χωριό στην παραλία κα δημιουργείται η σημερινή πόλη της Λίμνης. Την ίδια περίοδο βρίσκεται στην παραλία της Λίμνης η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που θα γίνει η προστάτιδα της. Το 1790, κάτοικοι της Λίμνης, μεταναστεύουν στη Σκιάθο, ιδρύοντας  τη συνοικία «Λιμνιά», που μέχρι και σήμερα υπάρχει στο νησί. Η ναυτική δύναμη της Λίμνης βοήθησε πολύ στην επανάσταση του 1821. Ο Αγγελής Γοβιός, πρωτοπαλίκαρο του Οδυσσέα Ανδρούτσου ήταν Λίμνιος. Ενεργή είναι και η συμμετοχή των κατοίκων της  Λίμνης στην αντίσταση κατά των Γερμανών με  σημαντική αντιστασιακή ηρωίδα, τηΛέλα Καραγιάννη. Από τη Λίμνη κατάγεται ο ευθυμογράφος  Νίκος Τσιφόρος, ο αρχιμουσικός Ιωάννης Μαργαζιώτης  και ο ζωγράφος Χάρης Βογιατζής. Στα νεότερα χρόνια, η εξόρυξη λευκόλιθου που εντοπίστηκε στην ευρύτερη περιοχή, συνέβαλε στην οικονομική της  ανάπτυξη.
   

Ιστορία των Ροβιών

 

Είναι χτισμένες μέσα στο τόξο που σχηματίζουν τα πευκόφυτα βουνά Τελέθριο και Καβαλάρης σε ένα τεράστιο ελαιώνα που ενώνει τους πρόποδες του βουνού με την θάλασσα.

Αναμφίβολα ιστορική γη οι Οροβίαι, αναφέρονται από το Στράβωνα, σε σχέση με το «αψευδέστατον» μαντείο του Σεληνούντιου Απόλλωνα στη θέση «Ταξιάρχης», κοντά στη μονή της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλλάντου. Αναφορικά με την προέλευση της ονομασίας της κάποιοι ερευνητές την αποδίδουν είτε στον όροβο (ρόβι), φυτό που ευδοκιμούσε στα εδάφη της και ήταν κατάλληλο για την τροφή των βοοειδών, ενώ κάποιοι άλλοι στον ονοκένταυρο, δηλαδή  Κένταυρο με κεφάλι όνου, Ορόβα.

Η περιοχή, που κατοικείται χωρίς διακοπή από τα Νεολιθικά χρόνια, δέχθηκε ισχυρό πλήγμα το 427 π.Χ., από παλιρροϊκού κύμα που δημιούργησε ισχυρός σεισμός και οι κάτοικοί της αποσύρθηκαν στη γύρω ορεινή περιοχή. Ιδιαίτερη σημασία απέκτησαν οι Ροβιές στα Βυζαντινά χρόνια, καθώς και στη Φραγκοβενετική περίοδο. Αψευδής μάρτυρας ο Πύργος  που ορθώνεται, έως σήμερα, στο κέντρο περίπου του οικισμού. Όταν στα 1470 η Εύβοια θα πέσει στα χέρια των Τούρκων, οι Ροβιές θα διατηρήσουν τη στρατιωτική και διοικητική σημασία τους, καθώς οι κατακτητές θα την ορίσουν ως πρωτεύουσα του ομώνυμου Δήμου (Nahiyie y Roviez) της περιοχής. 

Στα 1832 οι Ροβιές και η γύρω καλλιεργήσιμη γη θα πωληθούν από τον Τούρκο ιδιοκτήτη τους στον Απόστολο Δούμα, ενώ στα 1836 θα ενταχθούν στο νεοσύστατο Δήμο Αιγαίων, που είχε ως πρωτεύουσά του τη Λίμνη. Θα παραμείνουν σε αυτόν ως το 1912.

 

Το Προκόπι και το σκήνωμα του οσίου Ιωάννη Ρώσου

 

Το χωριό έχει λάβει την ονομασία του από το Προκόπιον της Καπαδοκίας. Σήμερα είναι γνωστό στο πανελλήνιο από το σκήνωμα του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου, που έφεραν κατά τον ξεριζωμό μαζί τους ευσεβείς πρόσφυγες και εορτάζει στις 27 Μαϊου.

 

Στο νησί δε της Σκύρου στα Β.Α. παράλια, υπάρχει ο εξαιρετικός αρχαιολογικός χώρος του Παλαμαρίου, που αποτελείται από τον οικισμό και το λιμάνι και είναι μεγάλης ιστορικής σημασίας, διότι είναι ένας από τους σπουδαιότερους προϊστορικούς οικισμούς του Αιγαίου της περιόδου του Χαλκού (2.500-1.800 π.χ.)

 

Ιστορία της Σκύρου

 

Η Σκύρος κατοικήθηκε από τη νεολιθική περίοδο ( 5500 – 2800 π.Χ. ) όπως μαρτυρούν τα λείψανα που έχουν βρεθεί σε διάφορες περιοχές του νησιού. Ακμάζει κατά την πρώιμη εποχή του χαλκού ( 2800 – 1900 π.Χ. ) και φτάνει στο απόγειο της ακμής της κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο ( 1650 – 1100 π.Χ. ) Σημαντική παρουσία έχει η Σκύρος και στα γεωμετρικά και στα αρχαϊκά χρόνια. Το 475 π.Χ. κατακτάται από τους Αθηναίους και το 323 – 322 π.Χ. περνάει στα χέρια των Μακεδόνων. Το 197 π.Χ. την κατέλαβαν οι Ρωμαίοι, για να τους διαδεχθούν οι Βυζαντινοί, οπότε και η Σκύρος υπήχθη στο θέμα του αιγαίου Πελάγους.

Η Σκύρος είχε επίσης και ποικίλες ονομασίες στην πορεία των αιώνων από την αρχαιότητα και τα χρόνια που ακολούθησαν, που οι περισσότερες όφειλαν την προέλευση τους στη μορφολογία, το έδαφος, τους λαούς και τη φύση της. Ονομάστηκε Αιγίβοτος ( αυτή που τρέφει αίγες), Ανεμόεσσα ( λόγω των ανέμων της), Πελασγία καθώς κατοικήθηκε από τους Πελασγούς, Δολοπία, νησί των Δολόπων, Περίρρυτος, περιβρεχόμενη από θάλασσα, Πελαγία, νησί του πελάγους, Σκύρος λόγω του πορώδους λίθου που εξορύσσονταν στα λατομεία της και άλλα πολλά ονόματα που αναφέρονται από αρχαίους και κατοπινούς συγγραφείς και γεωγράφους ανά διαφορετικές χρονικές περιόδους.

Η Σκύρος αναφέρεται και στην Ελληνική μυθολογία και ενώ η παρουσία της ήταν αισθητή σε όλη την πορεία της Ελλάδας.

Τέσσερα είναι τα μυθικά πρόσωπα τα οποία συνδέονται με τη Σκύρο. Ο Θησέας, Ο Λυκομήδης, ο Αχιλλέας και ο Νεοπτόλεμος.

Όταν ο Θησέας μετά τους άθλους του και την επιστροφή του από τον Άδη, απογοητευμένος από τον Μενεσθέα που του πήρε το θρόνο, αποφάσισε να πάει στη Σκύρο, από όπου και καταγόταν και είχε περιουσία από τον πατέρα του Αιγαία.

Φτάνοντας στη Σκύρο βασιλιάς ήταν ο Λυκομήδης, ο οποίος ενοχλημένος και φοβούμενος της παρουσίας του Θησέα, τον οποίο θεώρησε αμέσως ανταγωνιστή του θρόνου, αποφάσισε να τον εξοντώσει. Έτσι συνάντησε το τραγικό του τέλος στη Σκύρο, ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της Ελληνικής μυθολογίας.

Στο παλάτι του Λυκομήδη, έζησε όμως και ο Αχιλλέας, τον οποίο είχε κρύψει εδώ, η μητέρα του Θέτιδα, η οποία γνώριζε ότι αν ο γιος της πολεμούσε στη Τροία, θα είχε τραγικό τέλος. Στο παλάτι του Λυκομήδη, ο Αχιλλέας ερωτεύτηκε την Δηιδάμεια, κόρη του βασιλιά, όπου απόκτησαν ένα γιο, τον Πύρρο. Ο Οδυσσέας ήταν εκείνος που οδήγησε τον Αχιλλέα στη Τροία, καταφεύγοντας στο γνωστό του τέχνασμα της αναγνώρισης του Αχιλλέα και η ιστορία ακολούθησε τη γνωστή σε μας, πορεία της.

Μετά το θάνατο του Αχιλλέα, ο γιος του Πύρρος, σε ηλικία μόλις 12 ετών, πήγε στην Τροία, πάλι με την ανάμιξη του Οδυσσέα, και πολέμησε γενναία, για αυτό και ονομάστηκε και Νεοπτόλεμος ( νέος στον πόλεμο δηλ.).

Οι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδας ήταν οι Πελασγοί και μαζί με αυτούς και οι Κάρες, οι Λέλεγες, οι Δρύοπες και οι Δόλοπες. Φύλα από αυτούς τους λαούς κατοίκησαν και στη Σκύρο, όπου και έχουμε και τα πρώτα οχυρωματικά τείχη στη Σκύρο από τους Πελασγούς.

Η Σκύρος έγινε κτήση των Αθηναίων, μετά από απόφαση του Κίμωνα και εκτός από μικρές περιόδους, παρέμεινε Αθηναϊκή ηγεμονία για 389 χρόνια. Σε αυτό το διάστημα οι κατακτητές εναλλάσσονταν από Αθηναίους, Πέρσες και Μακεδόνες, μέχρι το 197 π.Χ. όπου και έγινε Ρωμαϊκή κτήση.

Τη Ρωμαϊκή κυριαρχία διαδέχτηκε το Βυζάντιο οπότε και η Σκύρος υπήχθη στο θέμα του Αιγαίου Πελάγους και επικράτησε στο νησί η Χριστιανική θρησκεία.

Το 1204 η Κωνσταντινούπολη κατελήφθη από τους Σταυροφόρους, οπότε και άρχισε ο διαμελισμός της αυτοκρατορίας ανάμεσα στο φράγκο βασιλιά Βονιφάτιο τον Μομφερατικό και τον Δόγη της Βενετίας. Η Σκύρος κατελήφθη από τους αδερφούς Γκίζι, όπως και η Σκιάθος, η Σκόπελος και η Μύκονος, και έγινε κτήση Βενετών και Φράγκων.

Το 1538 η Σκύρος κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, με πολλά προνόμια όμως, καθώς και το γεγονός ότι στο νησί δεν έμειναν για μεγάλο διάστημα ούτε τουρκικά στρατεύματα, ούτε Τούρκοι κυβερνήτες. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Σκύρος, υπέφερε πολύ από πειρατικές επιδρομές, που ανάγκαζαν τους κατοίκους της να καταφεύγουν στο κάστρο.

Στον αγώνα της εθνικής ανεξαρτησίας του 1821, η Σκύρος πρόσφερε πολλά τόσο σε οικονομική, όσο και σε έμψυχη βοήθεια, καθώς έστειλε πολλούς ναύτες στον εθνικό στόλο, πρόσφερε καταφύγιο σε οπλαρχηγούς, ανέδειξε αρκετούς Φιλικούς και περιέθαλψε χιλιάδες πρόσφυγες από διάφορες πόλεις της Ελλάδας.

Σήμερα η παράδοση τα ήθη και τα έθιμα της Σκύρου μαρτυρούν τις αρχαίες καταβολές της, ενώ στα μουσεία της υπάρχουν τεκμήρια και μνημεία του σπουδαίου παρελθόντος της.

 


Αγώνες στην Εύβοια

Ο επισκέπτης του νομού Ευβοίας μπορε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο το φυσικό περιβάλλον του νησιού, συνδυάζοντας δραστηριότητες που θα ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη και λάτρη της φύσης και του βουνού ταυτόχρονα. Δραστηριότητες όπως είναι η ανάβαση της Κύμης, να πάρει μέρος στο ράλλυ Ευβοίας, στο τρίαθλο και να απολαύσει τις διαδρομές των βουνών με μηχανοκίνητα μέσα.   

 

Αναβαση Κυμης
 

H πανέμορφη Κύμη υποδέχεται κάθε χρόνο όλους τους συμμετέχοντες στον πρώτο από τους αγώνες του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Αναβάσεων. Ο αγώνας διεξάγεται υπό την αιγίδα του Δήμου Κύμης – Αλιβερίου και την υποστήριξη της Λέσχης Αυτοκινήτου Κύμης. Οι συμμετέχοντες και θεατές έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν έναν θεαματικό αγώνα 52 στροφών, στην πιο τεχνική ανάβαση του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Αναβάσεων. Ο αγώνας πραγματοποιείται σε ένα όμορφο και ανοιξιάτικο περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής της Εύβοιας και προσελκύει πολλούς επισκέπτες.

Ράλλυ Ευβοίας
 

Έχει διάρκεια 2 ημέρες αγώνα, με συνολικά 400 klm στην άγρια φύση και με μία ειδική ημέρα ανάβασης σε πανέμορφες διαδρομές. Όλα συνδυασμένα σε ένα από τα ωραιότερα μέρη της Ελλάδας μέσα στην άνοιξη. Ο αγώνας έχει διάρκεια 5 αγωνιστικές μέρες, συνολικό μήκος σχεδόν 1300 χιλιόμετρα και 9 ειδικές διαδρομές με μήκος 925 χιλιόμετρα.


1300klm

9 ειδικές διαδρομές

10%  άσφαλτος

200klm παραλία οδήγησης

40% Σκληρό έδαφος και γρήγορα κομμάτια

30% Πέτρα και σκληρά κομμάτια

30% Μαλακό έδαφος και λάσπη
 

4x4 Off-roading


Το 4x4 Off-roading είναι μια δραστηριότητα που περιλαμβάνει την οδήγηση μηχανοκίνητων οχημάτων σε περιοχές που δεν έχουν δρόμους, καθώς και οποιοδήποτε είδος εξειδικευμένης δραστηριότητας και διαδρομής.Στην Εύβοια λόγω της εδαφικής της ιδιομορφίας υπάρχουν πολλές φυσικές διαδρομές, που οι οπαδοί των 4Χ4 off road αυτοκινήτων και  Α.Τ.V. λατρεύουν να εξερευνούν. Ο πιο γνωστός σύλλογος είναι ¨Ο Σύλλογος Φίλων 4Χ4 Β. Ευβοίας¨ και διοργανώνει αγώνες, εξορμήσεις στη φύση, εκδρομές/ταξίδια οδικής απόλαυσης, καθώς επίσης και μαθήματα/σεμινάρια, όλα βασισμένα στη φιλοσοφία της οικολογίας και της αγάπης για τον τόπο. Εκτός όμως από τους συλλόγους,  εκδρομές μεταξύ φίλων διοργανώνονται και από επιχειρηματίες στο χώρο του αυτοκινήτου αλλά και από ιδιώτες. Ο πιο γνωστός αγώνας είναι το Raid Rally με την Ευβοϊκή διαδρομή.


Αγώνες Ιστιοπλοΐας

Τα παιχνίδια του αέρα και των κυμάτων δημιουργούν μια μαγική εικόνα στον Ευβοϊκό και στο Αιγαίο, κατάλληλα στοιχεία ώστε να πυροδοτήσουν την ανάγκη για σπορ, διασκέδαση και αγώνες Ιστιοπλοΐας. Σε αυτά τα καταγάλανα νερά λαμβάνουν μέρος τους καλοκαιρινούς μήνες, αγώνες ιστιοφόρων απ’ όλη την Ελλάδα, αλλά και από το εξωτερικό. Κορυφαίος είναι ο αγώνας της Aegean Regatta, βέβαια συμμετοχή υπάρχει και σε μικρότερες γιορτές ναυταθλητισμού διαφόρων ομίλων και πόλεων και των δύο νησιών.



Τρίαθλο

Τις τελευταίες δεκαετίες η τάση των ανθρώπων να στρέφονται στη φυσική άθληση, σε σημείο που να ξεπερνούν τις δυνάμεις τους και να συντελούν άθλο, αποτυπώνεται πλήρως στους αγώνες Τρίαθλου, οι οποίοι περιλαμβάνουν χιλιομετρικές διαδρομές συνδυάζοντας κολύμπι, ποδήλατο και τρέξιμο.  Οι αθλητές αγωνίζονται ατομικά και στα 3 αθλήματα, ή σαν ομάδα σε σκυταλοδρομία. Το συγκεκριμένο άθλημα λαμβάνει μεγάλη προσοχή στον νομό Ευβοίας, όπου πλέον πολλοί διοργανωτές έχουν λάβει την πρωτοβουλία να στήσουν αγώνες σε διάφορες τοποθεσίες κατά μήκος του νησιού της Εύβοιας, αλλά και των απέναντι ακτών της Στ. Ελλάδας και της Θεσσαλίας.

Ο επισκέπτης του νησιού μπορεί να πληροφορηθεί από τα ΜΜΕ και να διοργανώσει την συμμετοχή του στους αγώνες αυτούς.
 

·         Sprint & Olympic "Γλαύκος" Triathlon, Κάρυστος, Νότια Εύβοια

·         Kids of Steel - Triathlon
·         3ος ΔΙΑΠΛΟΥΣ Β. ΕΥΒΟΪΚΟΥ ΚΟΛΠΟΥ - «ΣΚΥΛΛΙΑΣ 2013
»
 


Δραστηριότητες στην Εύβοια και τη Σκύρο

 

Περιπατητικές και Αναρριχητικές Διαδρομές

H Εύβοια είναι ένας παράδεισος για τους λάτρεις του αθλητισμού στο βουνό. Υπάρχουν δεκάδες χιλιόμετρα μονοπατιών για όσους ενδιαφέρονται για ορειβασία & πεζοπορία. Όλες τις εποχές του έτους ο επισκέπτης, φίλος του βουνού, θα ανακαλύψει στην Εύβοια την μοναδικότητα του τοπίου. Η παρθένα φύση στο μεγαλείο της θα τον κερδίσει από την πρώτη στιγμή.Ο πιο ενεργός σχετικός οργανισμός στο νησί είναι ο «Ορειβατικός Σύλλογος» Χαλκίδας (Ο.Σ.Χ.), ο οποίος έχει χαρτογραφήσει όλα τα μονοπάτια των βουνών.Επίσης διατηρεί 2 ορειβατικά καταφύγια, ιδιαίτερα χρήσιμα για τις χειμερινές ορειβατικές εξερευνήσεις :

 

Καταφύγιο Δίρφυος "Μιχάλης Νικολάου"        

 
Καταφύγιο Όχης
  


Ορειβατικά Μονοπάτια

Εάν η κατάκτηση της κορυφής ενός βουνού είναι η επίτευξη του επισκέπτη που αγαπά τις δραστηριότητες στην φύση, τότε η Εύβοια θα αποζημιώσει όλους τους λάτρεις αυτού του αθλήματος όλες τις εποχές. Ο ορειβάτης έχει τη δυνατότητα να διαλέξει τη βουνοκορφή που θέλει, καθώς και τη δυσκολία της διαδρομής, αφού το νησί προσφέρεται για τέτοιου είδους εξορμήσεις.           

 

Ποδηλατικά Μονοπάτια

Το ποδήλατο βουνού είναι μια νέα δραστηριότητα με πολλούς φανατικούς φίλους. Οι ορεινοί όγκοι της Βόρειας και Κεντρικής Εύβοιας, προσφέρονται ιδιαίτερα για πανέμορφες διαδρομές μέσα σε  πυκνά δάση.  Οι όγκοι του Τελέθριου και του Ξηρού όρους στη Βόρεια Εύβοια, αλλά και της Δίρφυς, αποτελούνται από κατηφορικά μονοπάτια και περιλαμβάνουν μέχρι και 10% ανηφορικά μονοπάτια. Οι αγωνιζόμενοι καλούνται να συμμετάσχουν σε έναν αγώνα με 3 τουλάχιστον κατηφορικές πίστες. Του Ολύμπου και των Κοτύλαιων στην Κεντρική Εύβοια είναι ιδανικοί για σύντομες ή ολοήμερες εναλλακτικές εξορμήσεις.


Ιππασία & Αλογάκια Σκύρου

Ένας πολύ διαφορετικός και ενδιαφέρον τρόπος για να γνωρίσετε τις ομορφιές της Εύβοιας, είναι η περιήγηση με άλογο μέσα από φυσικές διαδρομές. Σε διάφορα μέρη του νησιού ο επισκέπτης θα μπορέσει να κάνει ιππασία  μόνος του, ή και με άλλους σε ιππικούς ομιλούς, σε διαδρομές κυρίως στη Β. Εύβοια. Τα μέρη που προσφέρονται είναι η παραλία της Αγ. Άννας, το Πέταλο, η παραλία Ψαροπούλι, οι Καματριάδες, κτλ. Επίσης στο Πέι Χαλκίδας λειτουργεί ο Ιππικός Όμιλος, σε ένα καταπράσινο ειδυλλιακό περιβάλλον, με θαυμάσιες οργανωμένες εγκαταστάσεις.

Το Αλογάκι της Σκύρου το βρίσκει ο επισκέπτης μόνο στο νησί της Σκύρου όπου ζει για αιώνες ελεύθερο και ημιάγριο. Τις τελευταίες δεκαετίες η Ε.Ε. το έχει συμπεριλάβει ανάμεσα στις σπάνιες φυλές αγροτικών ζώων και το προστατεύει. Σήμερα, ιδιαίτερα οι μικρότεροι ηλικιακά επισκέπτες, μπορούν να ιππεύσουν αυτά τα εξημερωμένα και πολύ φιλικού χαρακτήρα αλογάκια σε συγκεκριμένο περιφραγμένο χώρο κοντά στη Χώρα του νησιού.


Κανόε - Καγιακ

Σε ορισμένες περιόδους του έτους, τα ποτάμια είναι σε έξαρση και προσφέρονται για συναρπαστικές εμπειρίες ράφτινγκ. Τα ορμητικά νερά του ποταμού Μανικιάτη, ιδιαίτερα στην περιοχή του Δήμου Κονιστρών, αποκτούν όλο και μεγαλύτερη δημοτικότητα μεταξύ των οπαδών του αθλήματος. Το ποτάμι προσφέρεται για αγωνιστική κατάβαση, όπως και για χαλαρή περιήγηση.


Αλεξίπτωτο πλαγιάς

Ο επισκέπτης μπορεί οργανωμένα και με όλα τα διεθνή μέτρα ασφαλείας σε συνεργασία με επίσημους ομίλους  Paraglide από την Αθήνα, να απολαύσει αυτό το συγκεκριμένο περιπετειώδες σπορ αναψυχής. Συχνά χρησιμοποιούν τα υψώματα/βουνά της Εύβοιας ως εφαλτήρια για τις πτήσεις τους. Το θέαμα της πανέμορφης φυσικής ομορφιάς από ψηλά θα αποζημιώσει τον κάθε τολμηρό επισκέπτη που θα το δοκιμάσει.


Bungee Jumping


Το Bungee Jumping λειτουργεί στον νομό Ευβοίας, στη νέα μεγάλη γέφυρα της Χαλκίδας. Η γέφυρα βρίσκεται μόλις 50 λεπτά από την Αθήνα και έτσι όλες οι γνωστές Αθηναϊκές εταιρίες του συγκεκριμένου σπορ την προτιμούν, καθώς οι συνθήκες (θάλασσα από κάτω, αλλά και ύψους) είναι οι καταλληλότερες. Ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία στη Χαλκίδα να δοκιμάσει τα όρια της αντοχής του.

Η Εύβοια αν και νησί διαθέτει δύο γέφυρες μία παλιά και μία καινούργια που καθιστούν ακόμα πιό εύκολη την πρόσβαση.
 

Ακτοπλοϊκά:

Το θαλάσσιο ταξίδι πάντα έδινε ένα ξεχωριστό συναίσθημα στον ταξιδιώτη, ίσως γιατί η θάλασσα με την απεραντοσύνη της ξεκουράζει, αλλά και βέβαια γιατί οι μικρές διαδρομές των ακτοπλοϊκών μέσων από την κυρίως χώρα προς την Εύβοια, είναι μαγευτικές. Η Εύβοια σήμερα ενώνεται με την κυρίως χώρα, με τουλάχιστον 6 - 7 ακτοπλοϊκές συνδέσεις με τις ακτές της Στ. Ελλάδας & της Θεσσαλίας. Η Σκύρος ενώνεται με την Εύβοια μέσω μόνιμης ακτοπλοϊκής γραμμής μέσω Κύμης, αλλά κάποιους μήνες υπάρχει και γραμμή μεταξύ των Σποράδων νήσων.
 

Ναυτικά πρακτορεία:

Αγίας Μαρίνας: 22940 63000, 22940 63000

Αγιόκαμπου: 22260 31245

Αρκίτσας: 22330 91121

Γλύφας: 22380 61255

Ερέτριας: 22290 67007,-8

Κύμης: 22220 22020, 22220 22522

Λουτρών Αιδηψού: 22260 23330, 22260 60530

Μαρμαρίου: 22240 32404,-5

Ν. Στύρων: 22240 41266

Ραφήνας: 22940 24398, 22940 24882

Σκύρου: 22220 91790, 22220 91165

Ωρωπού: 22950 32511

Καρύστου:22240 26200

 

Με λεωφορείο:Η πρόσβαση επισκεπτών στην Εύβοια, απ’ όλη σχεδόν την Ελλάδα, μέσω πολυτελών λεωφορείων, έχει αναβαθμιστεί αρκετά την τελευταία δεκαετία. Αλλά και στο εσωτερικό του μεγάλου νησιού, τα μοντέρνα λεωφορεία με A/Cτου ΚΤΕΛ Ευβοίας την διασχίζουν σε όλα τα μήκη και πλάτη. Με τα λεωφορεία ο επισκέπτης θα μπορέσει να εξερευνήσει όλα τα αξιοθέατα του νησιού αρκετά οικονομικά.

Οι πόλεις, κωμοπόλεις αλλά και οι οικισμοί της Εύβοιας,  συνδέονται επίσης με λεωφορεία μέσω προγραμματισμένων δικτύων δρομολογίων. Τα εισιτήρια μπορούν να αγοραστούν απευθείας από τα γραφεία των ΚΤΕΛ Ευβοίας ή και μέσα στο λεωφορείο απ’ ευθείας από τον οδηγό.

Χαλκίδα: Τηλ: +30 2221020400 - http://www.ktelevias.gr

 

Με τραίνο:Οι επισκέπτες που επιθυμούν να φτάσουν στην Χαλκίδα – Ευβοίας και βρίσκονται οπουδήποτε στην Β. Ελλάδα, μπορούν να πάρουν το intercityτραίνο προς Αθήνα και στον σταθμό της Οινόης θα πρέπει να κατέβουν. Εκεί θα αλλάξουν και θα πάρουν την γραμμή του Προαστιακού σιδηροδρόμου Αθηνών – Χαλκίδας που θα τους φέρει κατευθείαν στην Χαλκίδα. Εάν όμως έρχονται από Αθήνα, τότε θα μπορούν να επιβιβαστούν στην κατευθείαν γραμμή του Προαστιακού Αθήνα – Χαλκίδα – Αθήνα. Τέλος, όσοι επισκέπτες έρχονται από την κατεύθυνση του αεροδρομίου ή την Πελοπόννησο, θα μπορέσουν να πάρουν τον προαστιακό με κατεύθυνση Αεροδρόμιο - Κόρινθος – Κιάτο και να αλλάξουν προαστιακό με κατεύθυνση Χαλκίδα στον σταθμό ΣΚΑ.

Αθήνα: Τηλ. 14511 - http://www.trainose.gr

Χαλκίδα: 22210 22386

 

 

Με αεροπλάνο:Το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, βρίσκεται στα Σπάτα Αθηνών και μόλις 80χλμ/1 ώρα από την Χαλκίδα. Το αεροδρόμιο αυτό εξυπηρετεί τις αφίξεις επισκεπτών στον νομό Ευβοίας κατά 90%. Οι επισκέπτες ανάλογα με το ποιο μέρος του μεγάλου νησιού της Εύβοιας αλλά και της Σκύρου θα επιλέξουν, διαλεγουν και ποια ακτοπλοϊκή διάβαση θα πάρουν.

Πρόσφατα άρχισε να δέχεται πτήσεις και το αεροδρόμιο της Σκύρου. Αρχικά με τοπικό αερομεταφορέα και σύντομα και τσάρτερ τουριστικών πτήσεων.

Σύντομα δρομολογείται να μπει σε εφαρμογή και λειτουργία με τσάρτερ τουριστικών πτήσεων και το αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου στην Θεσσαλία.

Αεροδρόμιο Αθηνών 210 35 30000 - www.aia.gr

Αεροδρόμιο Σκύρου: 22220 91607 - www.hcaa-eleng.gr/skiros.htm

Aegean airlines 801 11 20000 / +30 210 6261000 – www.aegean.gr

 

Με Αυτοκίνητο:Η πρόσβαση στο μεγάλο νησί της Εύβοιας μέσω οδικού δικτύου είναι εύκολη και σύντομη, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που ο κεντρικός οδικός άξονας Αθήνας – Θεσσαλονίκης αναβαθμίστηκε και δημιουργήθηκε ο ολοκαίνουργιος νέος άξονας προς Χαλκίδα. Έτσι μέσω 2 γεφυρών, μιας σταθερής και μιας αναδιπλωμένης, ο επισκέπτης μπορεί να βρεθεί στην Χαλκίδα οδικώς μέσα σε 45 λεπτά από την Αθήνα. Εάν όμως επιθυμεί άλλη πύλη εισόδου στο νησί, τότε μπορεί να περάσει με το όχημά του μέσω ferryboatσε 6-7 διαφορετικά σημεία/λιμάνια.